ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ
«’Ορθόδοξος Σύνοδος ἐστὶ καὶ ὀνομάζεται, ἡ φυλάττουσα ἀπαρασαλεύτως τὰ δόγματα καὶ τὰς παραδόσεις καὶ τοὺς Κανόνας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Κακόδοξος δὲ καὶ αἱρετικὴ ἐστὶν ἐκ τοῦ ἐναντίου, ἡ μὴ φυλάττουσα αὐτὰ, ἀλλὰ τινὸς ἑνὸς φρονήματος ἀκολουθοῦσα, ἥτις διὰ ταῦτα καὶ ὑπὸ τῆς ἁγίας οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναθέματι καθυποβάλλεται.
Λοιπὸν δὲν εἶναι πάντοτε σεπτὸν καὶ τίμιον τὸ τῆς Συνόδου ὄνομα. Ἀλλ’ ἐκείνη εἶναι σεπτὴ καὶ τιμία καὶ ἁγία Σύνοδος, ἡ στοιχοῦσα τοῖς τε ἐγγράφοις καὶ ἀγράφοις παραδεδομένοις, ὑπὸ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τῆς τοιαύτης Συνόδου τὰς ἀποφάσεις δεχόμεθα καὶ φυλάττομεν, τῶν δὲ ἀλλοτρίων τὴν φωνὴν οὔτε γινώσκομεν, οὔτε πειθόμεθα αὐτῇ. Δυνάμεθα ἐνταῦθα ν’ ἀπαριθμήσωμεν τοιαύτας κακοδόξους συνόδους. Ἀλλ’ ἵνα μὴ χρονοτριβῶμεν περιττῶς, ἂς ἴδῃ ὁ ἀναγνώστης τόν Β΄ Τόμον τῶν Συνοδικῶν καὶ θέλει εὕρει αὐτὰς, ὅπου καὶ ῥητῶς ληστρικαὶ ἐπιγράφονται.
Καὶ τὸ χειρότερον ὅπου ὄχι μόνον τοπικαὶ καὶ ὀλιγάριθμοι ἐστάθησαν τοιαῦται, ἀλλὰ καὶ οἰκουμενικαὶ πολυάριθμοι, οἵα ἡ ἐν Ἐφέσῳ τὸ δεύτερον, ἡ συμφρονήσασα τῷ μονοφυσίτῃ Εὐτυχεῖ, καὶ τὸν εὐσεβέστατον καὶί ἁγιώτατον Φλαβιανὸν τὸν Κων/λεως ἀποκτείνασα. Μετὰ ταύτην ἡ ἐπὶ Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, ἡ φρυάξασα κατὰ τῶν ἁγίων εἰκόνων ὁμοίως καὶ ἡ ἐπὶ Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος οἰκουμενικὴ ὀνομασθεῖσα, παρανομωτάτη δὲ ἀναφανεῖσα, ὡς καθελοῦσα καί ἀναθεματίσασα τὸν ἁγιώτατον Φώτιον. Περιττὸν δὲ εἶναι ν’ ἀναφέρω τὸ ἐν Φλωρεντίᾳ οἰκουμενικὸν μὲν, ληστρικώτατον δὲ συνέδριον.
Λοιπὸν πάλιν λέγομεν, δὲν εἶναι ἀείποτε σεπτὸν καὶ τίμιον τὸ τῆς συνόδου ὄνομα, καθὼς οὐδὲ τὸ τῆς ἐκκλησίας, καθότι ἔστι Ἐκκλησία ἁγίων καὶ Ἐκκλησία ὁσίων, ἀλλὰ ἔστι κατὰ τὸν ψαλμωδὸν καὶ «ἐκκλησία πονηρευομένων».
Αἱ φωναὶ, λοιπὸν, ἤτοι τὰ ὀνόματα οὕτως ἔχουσιν, ἤτοι καὶ ἐπὶ καλοῦ καὶ ἐπὶ κακοῦ. Καὶ ἐπὶ κακοῦ μὲν λαμβάνονται καθὼς διὰ παραδειγμάτων ἐδείξαμεν. Ἀλλ’ οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ἤτοι οἱ ἀπαίδευτοι, οὐ δύνανται ποιῆσαι τὴν διάκρισιν ταύτην ἐκ τῆς ἀμαθείας αὐτῶν. Ἀλλά σύνοδον ἤκουσαν, τόσον φθάνει, εὐθὺς προσκυνοῦσι καὶ πείθονται καὶ μὲ ζῆλον ἄκρατον τὰ πάντα θορυβοῦσι καὶ ταράττουσι. Περὶ τῶν τοιούτων ὁ θεῖος Ἀπόστολος ὁμολογεῖ πὼς «ἔχουσι ζῆλον Θεοῦ, ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν».
Κάθε ἐλπίδα εἰς σὲ ἔχω Πανάμωμε, διὸ εὔχομαι ὅπως εὕρωμεν ἅπαντες τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ διὰ τῶν ἰδικῶν σου μεσιτειῶν καὶ ἰκεσιῶν ὅπως καὶ διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἱωάννου, τοῦ Ὁσίου Βαρσανουφίου τοῦ Μεγάλου, τοῦ Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου τοῦ Μυροβλύτου, καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Τυρνάβου κ.κ. Φιλοθέου.
Related Posts