---------------------------------------
Ἀνάρτησις: Ἱστολόγιον ΚΑΙΡΟΙ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ
Τίτλος: Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΩΝ ΦΡΑΣΕΩΝ ''ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΕΝ ΣΟΦΙΑ ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ'' ΚΑΙ ''ΕΝ ΕΝΙ ΣΤΟΜΑΤΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ...''
Ὑπότιτλος: -
---------------------------------------
(Ἀποφώνησις τοῦ εἰς τὸ τέλος παρατιθεμένου video)
Κάθε φορὰ πρὶν τὴν θεία Κοινωνία ἀδελφοί μου ἐπαναλαμβάνω τὸ ἴδιο πρᾶγμα, ὅτι δὲν θὰ ἔλθῃ ἐδῶ νὰ μεταλάβῃ ὅποιος πηγαίνει καὶ κοινωνεῖ ἐκεῖ ποὺ μνημονεύονται οἱ αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι.
Προσπαθῶ πολλὲς φορὲς νὰ σᾶς δώσω κάποιες ἐξηγήσεις, ἂν καὶ, ἂν εἴμαστε σὲ κάποιες ἄλλες ἐποχὲς, πιὸ ζωντανὲς, παλαιότερες ἐποχὲς, θὰ ἦταν αὐτὸ αὐτονόητο, δὲ θὰ χρειαζόταν νὰ σᾶς δώσουμε ἐξηγήσεις. Τώρα αὐτὰ τὰ αὐτονόητα ἔχουν γίνει ἀκατανόητα, δυσνόητα, καὶ ἀκατανόητα, καὶ χρειάζεται γιὰ τὸ κάθε τί νὰ δίνουμε ἐξηγήσεις.
Συμβαίνει λοιπὸν τὸ ἑξῆς στὴν ἐποχή μας. Ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ εἴμαστε αὐστηροὶ, ἄτεγκτοι, ἀνυποχώρητοι, εἴμαστε ἐνδοτικοὶ, συμβιβαστικοὶ, συγχωροῦμε εὔκολα τὰ πάντα, κι ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ εἴμαστε συγκαταβατικοὶ καὶ νὰ συγχωροῦμε εἴμαστε αὐστηροὶ, δηλαδὴ συμβαίνουν ἀντίθετα πράγματα στὴ σημερινὴ ἐποχὴ, στοὺς Χριστιανοὺς, στοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς. Ὅπου πρέπει νὰ ᾖναι αὐστηροὶ εἶναι ἐπιεικεῖς καὶ ὅπου πρέπει νὰ ᾖναι ἐπιεικεῖς εἶναι αὐστηροί.
Ποῦ πρέπει νὰ εἴμαστε ἐπιεικεῖς.
Ἐπιεικεῖς πρέπει νὰ εἴμαστε, νὰ, ὅπως εἶπε σήμερα τὸ Εὐαγγέλιο ''μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε''. Τί βλέπῃς λέει τὴν δοκὸ, τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ δοκὸ τὴν ἐν τῷ ἰδίῳ ὀφθαλμῷ οὐ κατανοεῖς. Ἣ πῶς λέει θὰ διαβλέψῃς λέει νὰ βγάλῃς τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου ἐνῷ ἔχεις τὸ δικό σου τὸ δοκάρι μέσα στὸ μάτι σου.
Πρέπει λοιπὸν σὲ ὅ,τι ἀφορᾷ τὴ σχέση μας μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, στὴ προσωπικὴ ζωή μας καὶ στὴ ζωὴ μας τὴν κοινωνικὴ ζωὴ μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους νὰ εἴμαστε συγκαταβατικοί. Αὐτὸ λέει ὁ Χριστὸς καὶ αὐτὸ λέει τὸ Εὐαγγέλιο. ''Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν''. Συγχώρησέ μας, πόσο; τόσο; ὅσο καὶ ἐμεῖς συγχωροῦμε. Τοῦ δίνουμε τὸ μέτρο τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ λέμε πόσο νὰ μᾶς συγχωρέσῃ. Σ᾿ αὐτὰ λοιπὸν τὰ θέματα πρέπει νὰ ᾿μαστε ἐπιεικεῖς.
Ποῦ πρέπει τώρα νὰ εἴμαστε αὐστηροί.
Καταρχὰς πρέπει νὰ ᾿μαστε αὐστηροὶ στὰ προσωπικά μας θέματα, στὴ προσωπική μας ζωή. Ὁ καθένας τὸν ἐαυτό του νὰ μὴ τὸν δικαιολογῇ καθόλου, νὰ τόνε βάζῃ ἀπέναντι καὶ νὰ μιλάῃ μὲ τὸν ἐαυτό του ὁ ἄνθρωπος, νὰ τὸν ἐλέγχῃ αὐστηρότατα, νὰ τὸν κατακρίνῃ αὐστηρότατα, γιὰ νὰ βρῇ ἔλεος ἀπὸ τὸν Θεό.
Στὸν ἐαυτό μας λοιπὸν πρέπει νὰ εἴμαστε αὐστηροὶ, νὰ μὴ τὸν δικιολογοῦμε τὸν ἐαυτό μας, ἔτσι; καὶ πρέπει νὰ ᾿μαστε καὶ αὐστηροὶ στὰ θέματα τῆς Ἐκκλησίας, στὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα, στὰ θέματα ὅπως λέμε τῆς Πίστεως. Κι ἐκεῖ πρέπει νὰ ᾿μαστε, ἐκεῖ πρέπει νά ᾿μαστε πιὸ αὐστηροὶ ἀκόμη. Πιὸ αὐστηροὶ ἀκόμη κι ἀπὸ τὸν ἐαυτό μας θὰ μποροῦσα νὰ πῶ, ναὶ, πρέπει νά ᾿μαστε πιό...
Εἶναι ὅπως λέμε τὸ πλοῖο πλέον. Ἐδῶ εἴμαστε ἐμεῖς μέσα στὸ πλοῖο, ἕνα μέρος τοῦ πληρώματος τοῦ πλοίου, ἔτσι;
ἂν τὸ πλοῖο δὲν πάει καλὰ ὅσο καλὸς καὶ νά ᾿σαι, ὅσο αὐστηρὸς μὲ τὸν ἐαυτό σου, ἅμα τὸ πλοῖο ἔχει πάρει στραβὴ πορεία ἢ ἄμα τὸ πλοῖο πέσει στὰ βράχια... Αὐτὸ εἶναι τὸ πλοῖο, ἡ Ἐκκλησία.
Στὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα πρέπει νὰ εἴμαστε κι ἐκεῖ αὐστηροὶ, αὐστηρότατοι, ἄτεγκτοι, ἀνυποχώρητοι. Ἔτσι ἦταν κι οἱ Ἅγιοι, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός.
Συμβαίνει λοιπὸν τὸ ἀντίθετο τώρα σὲ μᾶς. Ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ ᾿μαστε αὐστηροὶ εἴμαστε ἐπιεικεῖς κι ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ εἴμαστε ἐπιεικεῖς εἴμαστε αὐστηροί. Καὶ νὰ μᾶς κακοφαίνεται, ἅμα μᾶς λέῃ ὁ πάτερ γιατί δὲν θὰ κοινωνήσετε ἐδῶ ἐφ᾿ ὅσον πηγαίνετε συμβιβασμένοι νὰ προσκυνᾶτε τοὺς δεσποτάδες ποὺ ἔχουνε προδώσει, στὰ θέματα τῆς Πίστεως, ἔτσι; καὶ πᾶμ᾿ ἐμεῖς καὶ τοὺς θυμιατίζουμε, τοὺς λιβανίζουμε, τοὺς εὐφημοῦμε, τοὺς ἀναγνωρίζουμε ὡς Ἐπισκόπους, ὡς Ποιμένες, ὡς Πατέρας, ὡς εἰς τόπον καὶ εἰς τύπον Χριστοῦ ἐν ὁλίγοις, ἔτσι; τοὺς ἀναγνωρίζουμε, ἐνῷ ἔπρεπε νὰ ᾿μαστε αὐστηροὶ μὲ αὐτούς. Θὰ μαζευόντουσαν κι αὐτοὶ λιγάκι.
Ὅπως, ὅταν ἐπέστρεψαν, σᾶς τό ᾿χω πεῖ κι ἄλλες φορὲς αὐτὸ ἀλλὰ εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα, δείχνει τὴν ζωντάνια τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου, τὴν εὐθύνη ποὺ ἔχει, τὴ συνείδηση ποὺ εἶχε τότε ὅτι εἶναι ὑπεύθυνο, συνυπεύθυνο καὶ τὸ ποίμνιο γιὰ τὸ ποῦ βαδίζῃ ἡ Ἐκκλησία ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ, στὴν ἱστορική Της πορεία.
Ὅταν ἐπέστρεψε λοιπὸν, ἐπέστρεψαν οἱ δεσποτάδες τότε ἐκεῖ, ποὺ εἶχαν πάει στὴ Φλωρεντία καὶ στὴ Φερράρα, στὴ Κωνσταντινούπολη δὲν εἶχαν τότε τὰ μέσα γιὰ νὰ μάθῃ ὁ κόσμος τί εἶχε γίνει, καὶ περίμενε ὀ λαὸς λοιπὸν στὴ παραλία, καὶ μόλις, μόλις ἐπέστρεψαν τοὺς εἶπαν τί κάνετε, πῶς περάσατε, ἀῤῥωστήσατε, εἴσαστε ὑγιεῖς, κ.λπ., νικήσαμε; νίκησε ἡ Ἐκκλησία; ἡ Πίστη; ἡ Ὀρθοδοξία; Κι αὐτοὶ γιὰ νὰ γλυτώσουν τὴν ζωή τους ἄρχισαν νὰ μετανοοῦν τότε, γιατί ὑπέγραψαν, λέει. ''Τὸ χέρι ὑπέγραψε; ἐκκοπήτω ἡ χείρ. Ἡ γλῶσσα ὁμολόγησε, ἐκκοπήτω ἡ γλῶσσα''. Ἅρχισαν νὰ ὁμολογοῦν τότε, καὶ νὰ, γιὰ νὰ γλυτώσουνε τὸν πνιγμό. Θὰ τοὺς πετάγανε στὴ θάλασσα οἱ Χριστιανοὶ τότε οἱ Ὀρθόδοξοι, ἐπειδὴ προδώσανε.
Ἔτσι λοιπὸν νά ᾿τανε τώρα, καὶ τώρα νὰ εἴμαστε αὐστηροὶ στὰ θέματα τῆς Πίστεως ποὺ λέμε, βγήκανε τώρα νὰ ὑπογράψουνε ἂς ποῦμε, ἔτσι; νὰ ὑπογράψουνε στὸ Συμβούλιο ἐκεῖ, τὸ Παγκόσμο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν ἔ; οἱ δικοί μας οἱ ἐκπρόσωποι, πήγαν κάποιοι ἐκπρόσωποι ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Αὐτοὶ οἱ ἐκπρόσωποι δὲν ἦταν ἐκπρόσωποι τοῦ ἐαυτοῦ τους. Ἦταν δικοί μας, δικοί σας, δικοί μας ἐκπρόσωποι. Θὰ μποροῦσα νὰ πῶ δικοί μου δὲν ἦταν γιατί ἐγὼ ἔχω ἀποτειχιστεῖ ἀπ᾿ αὐτούς ἀλλὰ δικοί σας ἤτανε. Ἐσεῖς ποὺ κοινωνᾶτ᾿ ἐκεῖ ἦταν δικοί σας ἐκπρόσωποι. Σᾶς ἐκπροσώπευαν. Τί λοιπὸν, νὰ περιμένετε λοιπόν. Ὅταν γύρισε ὁ δεσπότης αὐτὸς πίσω:
- ''Πάτερ σὲ παρακαλῶ, γιὰ δεῖξε μου ἐδῶ, τί ὑπέγραψες ἐκεῖ, νὰ κρίνουμε ἐμεῖς''.
- ''Μὰ, μ᾿ ἔστειλε ἡ Σύνοδος, ἐκπρόσωπος τῆς Συνόδου...''.
- ''Ὄχι. Εἶσαι ἐκπρόσωπος δικός μας. Σὰν ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας πῆγες. Οὔτε τοῦ ἐαυτοῦ σου οὔτε τῆς Συνόδου ἐκπρόσωπος. Σὰν ἐκπρόσωπος τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ ὄποιες ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες στείλαν ἀντιπροσώπους. Τί ὐπέγραψες ἐκεῖ; Τί ὑπέγραψες; Νὰ δοῦμε ἀκριβῶς καὶ νὰ κρίνουμε κι ἐμεῖς ἂν μᾶς ἐκπροσώπησες σωστά''.
Ποιός, ποιός ἔκατσε νὰ κάνῃ αὐτὸ τὸ, ν᾿ ἀσχοληθῇ μ᾿ αὐτὸ τὸ θέμα.
Βλέπετε λοιπὸν ποῦ εἴμαστε αὐστηροὶ καὶ ποῦ εἴμαστε ἐπιεικεῖς; Ὄχι ἐπιεικεῖς, ὄχι συμβιβαστικοί. Δὲν ἀσχολούμεθα καθόλου. Δὲ μᾶς ἐνδιαφέρουν τὰ θέματα αὐτά. Γιατί; Γιατί εἴμαστε ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας. Ποιᾶς ἐποχῆς. Τῆς νέας ἐποχῆς, τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἀδιάφοροι, χλιαροὶ, καὶ δίνουμε προσοχὴ ἐκεῖ ποὺ μᾶς κατευθύνουνε.
''Μὴ κρίνετε'' μᾶς λένε οἱ δεσποτάδες μας; Καὶ οἱ Πνευματικοὶ μᾶς τὰ λέν᾿ αὐτά. ''Μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε''. Καὶ τί λέγῃ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. ''Περὶ βίου'' λέει ''εἶναι ἠ ἐντολὴ, οὐ περὶ πίστεως''. Περὶ βίου λέει. Εἶναι καὶ τὰ προσωπικὰ, αὐτὰ ποὺ σᾶς ἔλεγα προηγουμένως, ἔ; Νὰ μὴ τὸν κρίνετε τὸν ἄλλο, τὸ συνάθρωπό σας, ἔπεσε σὲ ἁμαρτία, κ.λπ. Τὴ γειτόνισσα ἐκεῖ, ἔ; Τὴ κουτσομπολεύουμε, τὴ τρῶμε, τὴν κάνουμε, τὴ δείχνουμε. Ὄχι, ἄστ᾿ αὐτά. Εἶναι προσωπικά. Εἶναι περὶ βίου. Στὰ περὶ πίστεως; Οὐ περὶ πίστεως. Ἐκεῖ πρέπει νά ᾿μαστε σκληροί, πρέπει νὰ ἐλέγχουμε.
Ἡ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ λοιπὸν αὐτὴ, τὸ ''μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε'' δὲν εἶναι γιὰ ὅλα τὰ πράγματα ὅπως μᾶς, πλανεμένως, μᾶς ἔχουν πιπιλήσει τὰ μυαλὰ οἰ Πνευματικοὶ καὶ οἱ δεσποτάδες σήμερα, γιὰ νὰ μὴ τοὺς κρίνουμε, γιὰ νὰ μὴ τοὺς ἐλέγχουμε, γιὰ νὰ μὴν ἔχουνε αὐτὸ τὸ ἀνεξέλεγκτο, νὰ ὁδηγήσουνε τὸ πλοῖο τῆς Ἐκκλησίας ἐκεῖ ποὺ θέλουνε αὐτοί, στὴ νέα ἐποχὴ, στὴ παγκοσμιοποίηση. Ἔχουν πάρει ἐντολές. Γι᾿ αὐτὸ γίνανε Ἐπίσκοποι οἱ ἄνθρωποι. Ἔχουν κάνει καριέρα. Τώρα δὲν μποροῦν λοιπὸν ν᾿ ἀλλάξουνε τὶς συμφωνίες ποὺ κάνανε. Θὰ τοὺς ξηλώσουνε. Οὔτε κι ὁ Πατριάρχης. Πάει, πῆγ᾿ ἐκεῖ καὶ φιλήθηκε μὲ τὸν Πάπα, ὄχι, προσκύνησε ἐκεῖ τὸν Πάπα, στὰ Ἱεροσόλυμα, ἐκεῖ φιληθήκανε, ἀγκαλιαστήκανε, κ.λπ. Ποιὸς ὅταν γύρισε τὸν ἔλεγξε στὴ Κωνσταντινούπολη ἢ ὅταν πηγαίνῃ στὴ Ῥώμη, ὅπου πάει, τὸνε καλοῦν᾿ ἐκεῖ, ποιὸς τὸν ἐλέγχει ὅταν γυρνάῃ πίσω, ὅπως ἔκανε ὁ λαὸς τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἁγίου Μᾶρκου τοῦ Εὐγενικοῦ. Δὲν τὸ κάνει κανεὶς αὐτὸ τὸ πρᾶγμα πλέον σήμερα.
Ἔχει ἀτονίσει λοιπὸν τὸ κριτήριο τῆς πίστεώς μας σήμερα, σὲ τέτοιο βαθμὸ, σὲ τέτοιο βαθμὸ, ποὺ νὰ ᾖναι σὲ νάρκη. Νὰ μὴν ἀσχολούμεθα καθόλου μὲ τὰ θέματα αὐτὰ ποὺ βασικὰ εἶναι, τὸ θέμα τῆς Πίστεως εἶναι, ποῦ βαδίζει τὸ πλοῖο ποὺ βρισκόμαστε. Ποὺ βαδίζει τὸ πλοῖο. Πρέπει νὰ πάῃ ἀνατολικὰ τὸ πλοῖο, ἀνατολὴ, ἀνατολῶν. Ὁ Χριστὸς εἶν᾿ ἡ Ἀνατολὴ, ἔτσι; καὶ πηγαίνει πρὸς δυσμὰς, ἀντίθεση κατεύθυνση, στὸν Πάπα, στὴ δύση, στὴ νέα ἐποχή.
Τί ἄλλο θὰ μπορούσαμε, ποῦ ἀλλοῦ θά ᾿μαστε, καὶ μερικὰ ἄλλα πράγματα ποὺ νὰ ᾿μαστε αὐστηροὶ, αὐστηροί, ἔ;
Στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα. Μπαίνεις μέσα στὴν ἐκκλησία καὶ σκανδαλίζεσαι ἀπὸ κάτι ποὺ βλέπεις μές στὴν ἐκκλησία. Δὲν εἶναι τὰ προσωπικά μας ἐδῶ, εἶναι τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα. Βλέπεις ἂς ποῦμε τὴν γύμνια, βλέπεις τὸ ἐμπόριο μέσα στὴν ἐκκλησία, ἔτσι; ὅτι δήποτε.
- ''Πάτερ, σὲ παρακαλῶ, γιατί γίνεται αὐτό; τί ᾖναι αὐτό. Τί ᾖναι ἡ ἐκκλησία, παζάρι; εἶναι, εἶναι, πλὰζ εἶναι; τί ᾖναι; εἶναι καφενεῖο ἡ ἐκκλησία;''
Δὲν εἶναι προσωπικά μας θέματα ἐδῶ, στὴν ἐκκλησία βρισκόμαστε κι ἐμεῖς. Εἶναι τὸ μικρὸ πλοῖο θά λέγαμε. Ἡ ἐκκλησία, ἡ ἐνορία, εἶναι ἡ πρώτη εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἔτσι; Ἔχουμε καὶ τὴν κατ᾿ οἶκον ἐκκλησία, καὶ ἐκεῖ θὰ μπορούσαμε νὰ ἐλέγξουμε κάποια πράγματα, οἱ γονεῖς, τὰ παιδιά, κ.λπ., γιὰ νὰ βαδίσῃ σωστὰ ἡ οἰκογένεια.
Βλέπετε ὅτι ὁ ἔλεγχος χρειάζεται, ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ γίνεται ὅμως, ἔ; Ὄχι νὰ ἐλέγχουμε ἐκεῖ ποὺ δὲ μᾶς πέφτει λόγος, ὅπως κάνουμε ἐμεῖς σήμερα, καὶ νὰ ᾿μαστε αὐστηροὶ στοὺς ἀδελφούς μας, γιατί ἔκαναν ἕνα λάθος ἢ γιατί μᾶς ἀδίκησαν, καὶ τοὺς πᾶμε στὰ δικαστήρια, καὶ σ᾿ αὐτὰ ὅλα. Ἐκεῖ πρέπει νά ᾿μαστε ἐπιεικεῖς. Στὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα...
Γι᾿ αὐτὸ ἔχει ἐκκοσμικευθεῖ ἡ Ἐκκλησία. Ὁ βασικὸς λόγος ποὺ ἔχει ἐκκοσμικευθεῖ δὲν εἶναι ὅτι ὑπάρχει ὁ κόσμος, ποὺ ἔχει μπεῖ στὴν Ἐκκλησία, ὀ κόσμος, καὶ τὴν ἔχει κάνει κοσμική. Εἶναι γιατί ἀδιαφοροῦν οἱ Χριστιανοὶ ποὺ βρίσκονται μέσα στὴν Ἐκκλησία. Καὶ εἶναι καλύτερα στὴν Ἐκκλησία, ὅπως τότε ποὺ λέγαμε: ''Τὰς θύρας, τὰς θύρας''.
Ἀκοῦμε καὶ σήμερα ''Τὰς θύρας, τὰς θύρας, ἐν σοφίᾳ πρόσχωμεν''. Τί θὰ πῇ ''τὰς θύρας, τὰς θύρας;'' Νὰ κλείσουμε τὶς πόρτες σημαίνει, αὐτό. Ὄχι μόνο νὰ τὶς κλείσουμε. Νὰ ὑπάρχουν κι οἱ Θυρωροὶ, ποὺ θὰ προσέχουν. Προσέχτε τὶς πόρτες, μὴ μπῇ κανένας ἄπιστος, κανας αἱρετικὸς μέσα, καὶ τώρα εἴμαστ᾿ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι μέσα οἱ αἱρετικοὶ κι οἱ ἀδιάφοροι κι οἱ χλιαροὶ, ἔτσι; κι οἱ πόρτες εἶναι κι ἀνοικτὲς, λέμε ''τὰς θύρας...'', ἔχει μείνει αὐτὸ, ὁ τύπος, ὁ λειτουργικὸς τύπος, ἔ; Ἐπειδὴ θὰ γίνῃ ὁ καθαγιασμὸς πρέπει νὰ ὑπάρχουν μόνο Ὁρθόδοξοι, καὶ ὄχι, οὔτε μόνο Ὀρθόδοξοι μές στὴν ἐκκλησία, μόνο αὐτοὶ ποὺ θὰ κοινωνοῦσαν ἔπρεπε νά ᾿ταν τότε μέσα. Οἱ ἄλλοι εἶχαν φύγει μὲ τοὺς Κατηχούμενους, πιὸ μπροστά.
Καταλαβαίνετε τώρα πῶς ἔχουμε κάνει ἂς ποῦμε ὅλη τὴν ἔννοια καὶ τὴν αἴσθηση τῆς Ἐκκλησίας, γιατί μᾶς ἀρέσει αὐτὴ ἡ χλιαρότητα. Μᾶς ἀρέσει ἡ χαλαρὴ ζωὴ, γιατί ἂν ἐμεῖς ἐλέγξουμε ἂς ποῦμε τὸν δεσπότη ἢ τὸν Πνευματικό μας ποὺ εἶναι Οἰκουμενιστὲς, ὅλοι αὐτοὶ, ὅτι δήποτε, ὅλ᾿ αὐτὰ ποὺ λέμε ἐδῶ τώρα, ἔτσι; πρῶτα-πρῶτα θὰ πρέπῃ νὰ ἐλέγξουμε καὶ τὸν ἐαυτό μας. Ἐγὼ ποῦ βαδίζω θὰ πῇς. Ἐλέγχω τοὺς ἄλλους καὶ τὸν ἐαυτό μου; Τὸν ἐαυτό μου εἶναι ποὺ θὰ κρίνω αὐστηρὰ, καὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα τῆς Πίστεως θὰ κρίνω αὐστηρά. Θὰ πρέπῃ νὰ κρίνω καὶ τὸν ἐαυτό μου. Ἀλλὰ ἐπειδὴ κι ἐγὼ ζῶ χαλαρὴ ζωὴ, εἶμαι ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς μου, δὲ μ᾿ ἐξυπηρετεῖ νὰ ἐλέγξω καὶ τοὺς ἄλλους, καὶ τὸ μόνο ποὺ ἔχει μείνει εἶναι νὰ ἐλέγχωμε αὐστηρὰ τοὺς ἀδελφούς μας, αὐτὸ ποὺ δὲν πρέπει νὰ κάνουμε.
Σᾶς τὰ ἐξηγῶ αὐτὰ τὰ πράγματα γιὰ νὰ καταλάβετε ποῦ βρισκόμαστε καὶ ποῦ βαδίζουμε, καὶ ποὺ θὰ πᾶμε μετὰ ἀπὸ λίγο, δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία, ἠ Ὀρθοδοξία θὰ γίνῃ Προτεσταντισμός. Τί σημαίνῃ Προτεσταντισμός; Ὅτι στὴν ἐκκλησία ὁ καθένας θὰ πιστεύῃ ὅ,τι θέλει, ἔτσι; ὅπως στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, εἶναι πεντακόσιες μερίδες ἐκεῖ μέσα, ὁ καθένας πιστεύει ὅ,τι θέλει, καὶ μέσα σὲ κάθε μερίδα, ὁ καθένας πιστεύει ὅ,τι θέλει. Ποὺ λέμε, ''καὶ δὸς ἡμῖν, ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ, δοξάζειν καὶ ἀνυμνεῖν...''. Τὸ ἀκούσαμε στὴ θεία λειτουργία σήμερα. Τί θὰ πῇ ''ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ''. Ὅλοι μαζὶ νὰ ποῦμε...; Ὅχι, δὲ σημαίνει αὐτό. Νὰ εἴμαστε ὁμόπιστοι σημαίνει. Καὶ στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν ὅλοι ψάλλουνε μαζὶ, καὶ χορεύουνε, τί κάνουνε ἐκεῖ, καὶ κάνουν καὶ δείχνουν, ὅλοι μαζὶ μ᾿ ἕνα στόμα, μὰ δὲν ἔχουν τὴν ἴδια πίστη. Δὲν εἶναι τὸ ''ἐν ἑνὶ στόματι'' αὐτὸ ποὺ λέμε, ἔτσι; Ἔχει διαστραφεῖ ἡ ἔννοια αὐτή. Τὸ ''ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ'' οὔτε τὸ νὰ ψέλνουμε ὅλοι μαζὶ ὄμορφα κι ὡραία σημαίνει. Σημαίνει νὰ εἴμαστε ὁμόπιστοι. Ὁμόπιστοι. Ὅπως μιὰ οἰκογένεια εἶναι ὁμόφωνη, ὁμόφωνη ἡ οἰκογένεια, καὶ λέμε εἶναι ἕνας ἄνθρωπος. Τὸ ἀνδρόγυνο, ἔχει παντρευτεῖ, ἔχει γίνει τὸ μυστήριο τοῦ γάμου. Λέει: ''ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μία''. Εἶναι ὁμόφωνοι. Πρέπει νὰ ᾖναι ὁμόφωνοι, ἔτσι; Πρέπει νὰ ᾖναι ὁμόφωνοι. Ἕνας ἄνθρωπος.
Ἔτσι, πρέπει νὰ εἴμαστε ὁμόπιστοι γιὰ νὰ μποροῦμε ''ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ'' νὰ δοξάσουμε τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Δὲ γίνεται αὐτό.
Θὰ γίνῃ λοιπὸν ἡ Ὀρθοδοξία στὰ ἔσχατα χρόνια Προτεσταντισμὸς, ποὺ σημαίνει αὐτὸ ὅτι ὁ καθένας θὰ βρίσκεται μέσα στὴν ἐκκλησία πιστεύοντας ὅ,τι θέλει καὶ κάνοντας ὅ,τι θέλει μές στὴν ἐκκλησία, καὶ ἐλέγχοντας ὅποιον θέλει, καὶ ἀφήνοντας ἀσύδοτον ὅποιον θέλει.
Οἱ Πατέρες μας λοιπὸν ποὺ μᾶς ἔδωσαν τὶς κατευθύνσεις καὶ τὶς γραμμὲς δὲν μᾶς ἀρέσουνε σήμερα, καὶ γι᾿ αὐτὸ τοὺς χρησιμοποιοῦμε ἐπιλεκτικά.
Ἡ Ἁγία Γραφή; Δὲν μᾶς ἀρέσει οὔτε κι αὐτή. Τὴ χρησιμοποιοῦμε ἐπιλεκτικά. Τὴν ἀγάπη μόνο. Τὴν ἀγάπη, ἀγάπη, ἀγάπη, ἀγάπη ἀκοῦτε σήμερα νὰ σᾶς πιπιλίζουν τὸ μυαλὸ, ἀγάπη, ἀγάπη. Μὰ εἶπε κι ὁ Χριστὸς κι ἄλλα πράγματα. Δὲν εἶπε μόνο ἀγάπη. Εἶπε νά ᾿μαστε καὶ αὐστηροί. Ἦλθα λέει νὰ βάλω φωτιὰ λέει. Δὲν ἦλθα νὰ βάλω εἰρήνη λέει. Ἦλθα νὰ χωρίσω τὴν πεθερὰ ἀπὸ τὴ νύφη, τὸ γιὸ ἀπ᾿ τὴ θυγατέρα, καὶ τὴ θυγατέρα ἀπὸ τὴ μάνα, κ.λπ. ''Καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκειακοὶ αὐτοῦ''. Δηλαδὴ, ὅλ᾿ αὐτὰ ποὺ λέμε, μόνο ἡ ἀγάπη εἶναι; Δὲν ὑπάρχει καὶ κόλαση; Δὲν μίλησε καὶ γιὰ τὴ κόλαση ὁ Χριστός; Ποῦ εἶν᾿ ἡ ἀγάπη; Ἡ ἀγάπη εἶναι στὰ μεταξύ μας, αὐτὰ ἐδῶ, ποὺ πρέπει νά ᾿χουμε ἀγάπη. Μεταξύ μας. Κι ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ εἴμαστε αὐστηροὶ πρέπει νὰ εἴμαστε αὐστηροί.
Γι᾿ αὐτὸ λέμε ὅτι θὰ γίνῃ Προτεσταντισμὸς ἡ Ὀρθοδοξία στὰ ἔσχατα χρόνια.
Θά ᾿χουμε μεῖς ἀδιαφορήσει πλήρως γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως. Ἐμεῖς, δηλαδὴ οἱ Ποιμένες, ποὺ εἶναι οἱ πρῶτοι ὑπεύθυνοι, ὁ Ἐπίσκοπος, ποὺ πρέπει νἄναι σκοπός. Σκοπός. Ὅπως ὁ σκοπὸς φυλάει νὰ μὴν ἔρθῃ ὁ ἐχθρὸς, ἔτσι; πρέπει νὰ ᾖναι ὁ Ἐπίσκοπος. Αὐτὸ σημαίνει Ἐπίσκοπος, ἔτσι;
Οἱ Πνευματικοὶ, οἱ Ἱερεῖς, ἐμεῖς ὅλοι, ἔτσι; θά ᾿χουμε προδώσει, θά ᾿χουμε συμβιβαστεῖ, κι ἐσεῖς θὰ ἔχετε ἀδιαφορήσει, θά ᾿χετε βολευτεῖ κι ἐσεῖς στὴ δικιά μας προδοσία. Γιατί εἴπαμε, εἶναι ἡ εὔκολη ζωὴ πλέον. Τῆς Νέας Ἐποχῆς ἡ ζωὴ εἶναι ἡ εὔκολη ζωή. Πρέπει νὰ συμβιβαστῇς μὲ ὅλους καὶ μὲ ὅλα γιὰ νὰ περνᾷς καλά. Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ στὸν κοινωνικὸ τομέα, ποὺ θὰ πρέπῃ νὰ σφραγιστοῦμε, νὰ κάνουμε, νὰ δείξουμε, καὶ στὸν πνευματικὸ τομέα ποὺ θὰ πρέπῃ νὰ ὁμονοήσουμε, νὰ ὁμονοήσουμε ὅτι πρέπει νὰ ᾿μαστε χαλαροὶ στὰ θέματα τῆς Πίστεως. Μόνο ἐκεῖ θὰ ὑπάρχῃ ὁμόνοια, ὅτι, στὴν ἀδιαφορία θὰ ὑπάρχῃ ὁμόνοια.
Κι ἔτσι λοιπὸν ἠ Ἐκκλησία τῆς Ὁρθοδοξίας θὰ γίνῃ ἕνας Προτεσταντισμὸς ὅπου ὁ καθένας θὰ πιστεύῃ... Τὸ ''ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ'', ὅλ᾿ αὐτὰ θὰ πᾶνε περίπατο, ἔτσι; Θά ᾿ναι γιὰ περασμένες ἐποχὲς, ἀρχαῖες ἐποχές. Τώρα εἴμαστε πιὸ προοδευμένοι ἐμεῖς. Τώρα βρήκαμε τὴν ἀγάπη. Οἱ Πατέρες δὲν τὴν ξέρανε αὐτὴ τὴν ὁδὸ, ποὺ ἐμεῖς σήμερα τὴν ἀνακαλύψαμε. Γίναμε πιὸ σοφοὶ καὶ πιὸ ἅγιοι ἀπ᾿ τοὺς Πατέρες, καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ κι ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους. Κι ἀπ᾿ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.
Αὐτὸ θὰ ᾖναι τὸ κατάντημα τῶν ἐσχάτων χρόνων. Δὲν θὰ ὑπάρχῃ λοιπὸν... Κι ἂν κάποιος βρεθῇ ποὺ εἶναι λίγο πιὸ αὐστηρὸς, καὶ ὅτι δήποτε ἄλλο, καὶ θέλει νά ᾿ναι πιὸ σωστὸς, μὲ τὴ συνείδησή του, καὶ στὰ θέματα τῆς Πίστεως, αὐτὸς θὰ ᾖναι ὁ τρελός. Αὐτὸς θὰ ᾖναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ζήσῃ πλέον μέσα στὴ κοινωνία αὐτὴ ποὺ εἶναι συμβιβασμένη καὶ στὴν Ἐκκλησία αὐτὴ ποὺ εἶναι προσκυνημένη. Δὲν θὰ μπορῇ λοιπὸν αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος νὰ ζήσῃ μέσα σ᾿ αὐτὴ τὴ κοινωνία καὶ σ᾿ αὐτὴ τὴν Ἐκκλησία. Καὶ τί θὰ κάνῃ; Θὰ πάρῃ τὰ βουνά. Θὰ πάρῃ τὰ βουνὰ, θὰ πεθάνῃ ἀπ᾿ τὴ πείνα. Κάτι τέτοιο θὰ γίνῃ. Δὲν πιστεύω ὅτι θὰ πάρῃ τὰ βουνὰ καὶ θὰ καλοπερνάῃ, ἔ; θὰ ζῇ βασιλικά ἐκεῖ, μέσ᾿ στὴ φύση καὶ μέσ᾿ στὸ παράδεισο, ἔτσι; Θὰ ταλαιπωρηθῇ. Θὰ ᾖναι ὁ τρελὸς λοιπὸν τῆς ἐποχῆς. Ὁ ἀναχρονικός. Ὁ ἀναχρονικὸς καὶ ὁ ἀναρχικός ποὺ δὲν πείθεται ἂς ποῦμε στὶς ἰδέες καὶ στὶς... αὐτὲς, τῆς νέας Ἐκκλησίας αὐτῆς, ἔτσι;
Αὐτὸ θὰ συμβῇ στὰ ἔσχατα χρόνια. Θά χάσουμε τὴν Πίστη, καὶ ''ἆρα ἐλθὼν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εὑρήσει τὴν πίστη ἐπὶ τῆς γῆς;'' Μὲ ἀμφιβολία τὸ εἶπε ὁ Κύριος, ποὺ σημαίνει αὐτὸ ὅτι δὲν θὰ τὴν βρῇ, παρὰ μόνο σὲ μονάδες. Σὰν Ἐκκλησία λοιπὸν δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἡ ὀρθόδοξος Πίστη, γιατί ἡ ὀρθόδοξη Πίστη εἶναι μαρτυρική. Τὸ στοιχεῖο τῆς Ὁρθοδοξίας εἶναι τὸ μαρτύριο, ἡ ὁμολογία. Ἡ ὁμολογία ὅμως ποὺ στοιχίζει. Ὄχι νὰ λέω: ''Πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸ, Πατέρα Παντοκράτορα'', νὰ τὸ διαβάζω ἀπὸ μέσα γιατί δὲν τό ᾿χω μάθει ἀπ᾿ ἔξω, στὴ βάπτιση οἱ ἀνάδοχοι, κ.λπ., ἔτσι; Αὐτὸ δὲν εἶναι ὁμολογία, αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Ὁμολογία σημαίνει μαρτύριο. Νὰ ὁμολογῶ μὲ λόγια καὶ ἔργα.
Αὐτὰ θὰ ᾖναι λοιπὸν ἡ .... κατάσταση τῶν ἐσχάτων χρόνων.
Ὅποιος θέλει λοιπὸν νὰ σωθῇ, καὶ νὰ ἔχῃ μιὰ ἐλπίδα, βεβαία ἐλπίδα σωτηρίας, πρέπει πρῶτα-πρῶτα νὰ ᾖναι αὐστηρὸς στὰ θέματα τῆς Πίστεως καὶ δεύτερον αὐστηρὸς στὰ θέματα τὰ προσωπικὰ τοῦ ἐαυτοῦ του, στὴ πνευματική του ζωή.
Αὐτὸ λοιπὸν θὰ κρατήσουμε, καὶ θὰ σεβαστῆτε αὐτὴ τὴν ἐπιθυμία καὶ τὴν ἐντολὴ ποὺ δίνω ἐγὼ, ὅτι δὲν θὰ ἔλθῃ ἐδῶ νὰ μεταλάβῃ ὅποιος πηγαίνει καὶ κοινωνεῖ ἐκεῖ ποὺ μνημονεύονται οἱ αἱρετικοὶ πλέον, οἱ αἱρετικοὶ πλέον, ὄχι αἱρετίζοντες, οἱ αἱρετικοὶ πλέον Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι.
Κάθε ἐλπίδα εἰς σὲ ἔχω Πανάμωμε, διὸ εὔχομαι ὅπως εὕρωμεν ἅπαντες τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ διὰ τῶν ἰδικῶν σου μεσιτειῶν καὶ ἰκεσιῶν ὅπως καὶ διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἱωάννου, τοῦ Ὁσίου Βαρσανουφίου τοῦ Μεγάλου, τοῦ Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου τοῦ Μυροβλύτου, καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Τυρνάβου κ.κ. Φιλοθέου.
Related Posts