Βεβαίως, ποῦ νὰ τολμήσῃ κιόλας νὰ εἴπῃ τις καὶ δι᾿ ἄλλας πράξεις, τὰς ὁποίας ἀπαγορεύει ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς, καὶ ἀφοροῦσι τὰς σχέσεις τοῦ ποιμνίου Της μὲ τοὺς αἱρετικοὺς, ὅπως διὰ παράδειγμα τὰς προτροπὰς ἐκείνας αἵτινες ἀπαγορεύουσιν εἰς τοὺς ποιμένας νὰ δέχωνται εἰς τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τοὺς ἀμετανοήτους αἱρετικοὺς, ὅπως καὶ εἰς τὸν κάθε πιστὸν νὰ δέχηται εἰς τὴν οἰκείαν του ἀμετανοήτους αἱρετικοὺς, νὰ συγχρωτίζηται καὶ νὰ συμφιλιάζῃ ἀπρέπως μετ᾿ αὐτῶν, νὰ συντρώγῃ, νὰ συμπίνῃ, νὰ συνοδοιπορῇ, καὶ ἄλλας πολλάς. Θὰ πέσωσι τότε οἱ ἀγαπολόγοι Οἰκουμενισταὶ νὰ τὸν ''φάγωσι'' τὸν ἄνθρωπον.
Βλέπετε, τοιαῦται ἰδέαι καὶ πράξεις σήμερον οὐκ εἰσὶν ἀνεκταὶ εἰς ἄτομα ὅπου ζῶσι συμβιβασμένα ἐντὸς τῆς συγχρόνου βαβὲλ τῆς παγκοσμιοποιήσεως καὶ ἐντὸς τοῦ μωσαϊκοῦ τῶν πολυφυλετικῶν-πολυθρησκευτικῶν κοινωνιῶν. Ἅμα δὲ συμβῇ ξάφνου νὰ ὁμολογῇ τις καὶ νὰ ἐνεργῇ ὅπως αἱ πιὸ πάνω ἐντολαὶ ὁρίζουσι καὶ νὰ μὴ θέλῃ νὰ συσχηματίζεται συνεχῶς τῷ αἰώνι τούτῳ ἀμέσως στοχοποιεῖται καὶ ἐπικολλῶνται ἐπάνω του ἐτικέται καὶ ταμπέλαι διάφοραι, ὅπως ἀκραῖος, πλανεμένος, ὑποκριτὴς, σούπερ Ὀρθόδοξος, ῥατσιστὴς, φονταμενταλιστὴς, ζουρλωτὴς, ἀνυπάκουος, ὑπερήφανος, καὶ ἄλλαι πολλαὶ, λὲς καὶ εἶναι ἁμαρτία σήμερον νὰ ἀπαιτῇ εἷς Χριστιανὸς τὴν τήρησιν τῆς ἱερᾶς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως ἀπὸ τοὺς ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας, λὲς καὶ εἶναι ἁμαρτία τὸ νὰ θέλῃ νὰ ζῇ συμφώνως τῇ διδαχῇ τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅπως καὶ τὸ νὰ ὁμολογῇ αὐτὰ ἀκριβῶς ποὺ καὶ ἐκεῖνοι ἐδίδασκον.
Τελικῶς, ὁ κανὼν πλέον (ἐκτὸς ἐξαιρέσεων πάντοτε) εἶναι πὼς διὰ νὰ ἁρέσῃ τις εἰς τὸν πλησίον του εἰς τὰς ἡμέρας ταύτας τὰς πονηρὰς πρέπει ὅπως καὶ δήποτε νὰ ᾖναι ἔτοιμος νὰ καινοτομήσῃ πεπλησμένος ἀδιαφορία, εἰς κάθε περίστασιν, ἀφοῦ τότε μὲ εὐκολία εὑρίσκει ἀρκετοὺς χλιαροὺς ὁμόφρονας, ἀρκετοὺς παλαμακιστὰς και ζητωκραυγαστὰς νὰ πλέξωσιν εἰς αὐτὸν ἐγκώμια διάφορα ὡς δῆθεν ἀνοικτόμυαλον καὶ μορφωμένον ἄνθρωπον.
Ἂν θελήσῃ ὅμως τις νὰ ἐμμένῃ σταθερῶς εἰς ὅ,τι ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία διδάσκει καὶ δὲν δέχεται καινοτομίας, ἀλλοιώσεις, προσθήκας καὶ ἀφαιρέσεις, ἐπὶ τῆς ἐγγράφου καὶ ἀγράφου Ἱερᾶς Παραδόσεως, τότε ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς πρέπει νὰ συνειδητοποιήσῃ, νὰ τὸ πάρῃ ἀπόφασιν θὰ ἔλεγον, πὼς θὰ ἔχῃ εἰς τὴν ζωήν του σοβαρὰ προβλήματα προερχόμενα ἀπὸ πρόσωπα ὅπου βλάπονται ποικιλοτρόπως ἀπὸ τὴν στάσιν του. Μάλιστα, ἡ πιὸ ἄσχημη στιγμὴ νομίζω δι᾿ αὐτὸν θὰ ᾖναι ὅταν ἔκπληκτος κατανοήσῃ πὼς οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί ποὺ ἔχει ν᾿ ἀντιμετωπίσῃ δυστυχῶς εἰσὶν ἐνδεδυμένοι τὸ τίμιον ῥᾶσσον!
Αὕτη δυστυχῶς ἡ θλιβερὰ κατάστασις τῶν πονηρῶν τούτων καιρῶν ὅπου διερχόμεθα, καὶ ἂν εἰς τινας τῶν Ὀρθοδόξων ἐδωρίσθησαν ποταμοὶ δακρύων ἂς κλάψωσι παρακαλῶ, διὰ νὰ βοηθήσῃ κι ἐλεήσῃ ὁ Κύριος τοῦ ἀπείρου ἐλέους ὅλους τοὺς διωκομένους καὶ ἀγαπῶντας τὴν εὐπρέπειαν τοῦ οἴκου Του.