Νόμος της Εκκλησίας, η υπέρ αλλήλων προσευχή
Οι νόμοι της Εκκλησίας προστάζουν να γίνωνται οι προσευχές έτσι, όχι μόνον εκείνες που γίνονται για τους πιστούς, αλλά και εκείνες που γίνονται για τους κατηχουμένους.
Διότι ο νόμος διεγείρει τους πιστούς στην ικεσία για τους αμυήτους. Διότι όταν λέγη ο διάκονος “ας παρακαλέσουμε ολόθερμα τον Θεό για τους κατηχουμένους”, δεν παροτρύνει κανέναν άλλο, παρά το πλήθος των πιστών για τις ευχές υπέρ εκείνων. Αν και βέβαια οι κατηχούμενοι στη αρχή είναι ξένοι.
Διότι δεν είναι ακόμη μέλη του σώματος του Χριστού, δεν έγιναν ακόμη κοινωνοί των μυστηρίων, αλλά είναι αποχωρισμένοι από το πνευματικό κοπάδι. Αν λοιπόν πρέπει να παρακαλούμε τον Θεό γι’ αυτούς, πολύ περισσότερο πρέπει να Τον παρακαλούμε για τα δικά μας μέλη.
Γι’ αυτό και λέγει∙ “Ας Τον παρακαλέσουμε ολόθερμα” για να μην τους απορρίψη σαν ξένους, για να μην τους αγνοήση σαν ξένους. Διότι ακόμη δεν έχουν την ωρισμένη και καθιερωμένη ευχή από τον Χριστό, δεν έχουν ακόμη το θάρρος να μιλήσουν μαζί Του, αλλά έχουν ανάγκη από τις προσευχές των πιστών. Διότι στέκονται έξω από τις βασιλικές πύλες, μακρυά από τους ιερούς περιβόλους.
Γι’ αυτό και απομακρύνονται όταν εκφωνούνται οι φρικτές εκείνες ευχές. Γι’ αυτό και σε παρακαλή να προσευχηθής γι’ αυτούς, για να γίνουν δικά σου μέλη, για να μην είναι ακόμη ξένοι και αποχωρισμένοι. Διότι το «ας παρακαλέσουμε», δεν λέγεται μόνο για τους ιερείς, αλλά και για εκείνους που αποτελούν το λαό. Διότι, όταν λέγη “ας σταθούμε σωστά, ας παρακαλέσουμε” , παρακαλεί όλους να προσευχηθούν.
Κατόπιν αρχίζοντας την ευχή λέγει∙ “Ώστε ο πανελεήμονας και πολυεύσπλαχνος Θεός να εισακούση τις παρακλήσεις τους”. Για να μη λες δηλαδή, “τί να Τον παρακαλέσουμε, αυτοί είναι αποξενωμένοι, δεν είναι ενωμένοι μαζί μας, από πού μπορώ να Τον πείσω να μεταδώση σε αυτούς το έλεός Του και τη συγνώμη;”∙ για να μην απορής ζητώντας να εξηγήσης αυτά, πρόσεξε πώς σου λύνει την απορία, λέγοντας∙ “είθε ο πανελεήμονας και εύσπλαχνος Θεός”. Άκουσες ότι ο Θεός είναι “πανελεήμονας και εύσπλαχνος”; Μην απορής πλέον. Διότι Αυτός που είναι πολυεύσπλαχνος όλους τους καλεί και αμαρτωλούς και φίλους.
Μη λες λοιπόν “πώς να προσέλθω και να Τον παρακαλέσω γι αυτούς; Αυτός θα εισακούση τις παρακλήσεις τους”. Ποια θα μπορούσε να είναι παράκλησις των κατηχουμένων παρά το να μη μείνουν κατηχούμενοι;
Έπειτα λέγει και τον τρόπο της παρακλήσεως. Ποιος είναι αυτός; “Για να ανοίξη τα αυτιά των καρδιών τους”. Διότι ακόμη είναι κλειστά και βουλωμένα. Αυτιά βέβαια δεν εννοεί αυτά τα εξωτερικά, αλλά τα αυτιά της διανοίας. “Ώστε να ακούσουν εκείνα που οφθαλμός δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και σε ανθρώπινη καρδιά δεν ανέβηκαν”. Διότι ακόμη δεν άκουσαν τα απόρρητα μυστήρια, αλλά στέκονται κάπου απόμερα και μακριά. Αλλά και αν τα ακούσουν, δε γνωρίζουν αυτά που λέγονται∙ διότι εκείνα χρειάζονται πολύ σύνεσι και όχι μόνον ακρόασι∙ την εσωτερική ακοή δεν την έχουν ακόμη.
Γι’ αυτό και ζητά με ευχή προφητικό χάρισμα∙ διότι ο Προφήτης έλεγε τα εξής: “Ο Θεός μου χαρίζει γλώσσα παιδευτική και διδακτική για να γνωρίζω να πω λόγο όταν πρέπει. Κάθε πρωί μου έδωσε την παίδευσι αυτή και μου πρόσθεσε οξύτητα ακοής για να ακούω και να υπακούω στις αποκαλύψεις Του. Και η παιδαγωγία με τις δοκιμασίες που μου έκανε ο Κύριος διέγειρε και κτύπησε βαθειά τα αυτιά μου” (Ησ. 50, 4-5).
Διότι, όπως ακριβώς οι Προφήτες άκουγαν διαφορετικά από τους πολλούς, έτσι και οι πιστοί άκουγαν διαφορετικά από τους κατηχούμενους. Από εδώ μαθαίνει και ο κατηχούμενος να μην τα μαθαίνη αυτά από τους ανθρώπους, ούτε ν’ ακούη άλλους (διότι λέγει «μην καλέσετε δάσκαλο πάνω στη γη» (Ματθ. 23, 8), αλλά πάνω από τους ουρανούς∙ διότι λέγει «όλοι θα είναι διδακτοί του Θεού» (Ησ. 54, 13). Γι’ αυτό και λέγει «Θα τους διδάξη το λόγο της αληθείας», για να λάβουν εσωτερικά τη γνώσι. Διότι εφ’ όσον πρέπει να λάβουν τη γνώσι, ακόμη δεν γνωρίζουν το λόγο της αληθείας.
“Για να σπείρη μέσα τους το φόβο Του”. Αλλά δεν αρκεί αυτό, διότι ένα μέρος του σπόρου έπεσε δίπλα στον δρόμο, ενώ ένα άλλο πάνω στην πέτρα.
Εμείς όμως δε ζητάμε με τον τρόπο αυτό∙ αλλ’ όπως το άροτρο ανοίγει το αυλάκι σε γόνιμη γη, έτσι παρακαλούμε να συμβή και εδώ, ώστε μεταβαλλόμενοι μέσα στο βάθος της διανοίας τους, να δεχθούν εκείνα που σπέρνονται και ό,τι άκουσαν να το κρατήσουν με ακρίβεια.
Γι’ αυτό προσθέτει και λέγει∙ “Και να σταθεροποιήση την πίστι Του στη διάνοιά τους”. Δηλαδή για να μην υπάρχη αυτή μέσα τους επιπόλαια, αλλά για να βάλη βαθειά τη ρίζα…
''ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Χρυσοστομικός Άμβων, Ε΄, Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ, Τα νεύρα της ψυχής, Έκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη Αγ. Όρους''.
..........................................................................................
Βεβαίως, ἡ προαναφερομένη τάξις τῶν Κατηχουμένων ὀφείλει νὰ ὑπάρχῃ πάντοτε εἰς τὴν ἱερὰν μάνδραν τοῦ Ἀρχιποίμενος Ἰησοῦ ἀφοῦ εἰς τὸ διηνεκὲς ὑπάρχει καὶ ἡ ἀνάγκη διὰ τὴν ἀπαραίτητον ἐκκλησιαστικὴν ἱεραποστολὴν, ἥτις ἔχει τὴν εὐθύνην νὰ διασπείρῃ τὸ κήρυγμα τῆς μιᾶς καὶ μοναδικῆς ὁδοῦ σωτηρίας εἰς τοὺς ἀπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης εὐρισκομένους ἀνθρώπους.
Ὁ εὐαγγελισμὸς αὐτὸς εἶναι κυριακὴ ἐντολὴ (ἥτοι προσταγὴ τοῦ ἰδίου τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ) εἰς τοὺς μαθητάς Του, ἡ ὁποῖα πρέπει νὰ τηρῆται ἀεὶ, ὁπότε καὶ ἠ Ἐκκλησία Του χρεωστεῖ νὰ ἔχῃ πάντοτε τάξιν Κατηχουμένων ἡ ὁποῖα ἐκτὸς τῶν ἄλλων θ᾿ ἀναπληρώνῃ καὶ τὰ παλαιὰ μέλη Της, ἅτινα ἀπέρχωνται ἐκ τοῦ ματαίου τούτου κόσμου εἰς τὴν αἰωνιότητα ἀναπληρούμενα πλέον ἐκ νέων μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι εὐρισκόμενοι εἰς τὴν τάξιν τῶν Κατηχουμένων καὶ λαμβάνοντες ἐξορκισμοὺς καὶ προβαπτισματικὰς διδαχὰς τῆς ἀληθοῦς Πίστεως εἰς συχνὰ χρονικὰ διαστήματα θὰ γίνωσι σταδιακῶς ἰκανοὶ νὰ λάβωσι τὸ Ἅγιον Φώτισμα (Βάπτισμα) ὁπότε καὶ θὰ εἰσέλθωσιν εἰς νέον κύκλον μεταβαπτισματικῶν πιὰ κατηχήσεων ὡς μυημένοι πλέον Πιστοί.
Ἐκκλησία λοιπὸν δίχως ἐξωτερικὴν ἱεραποστολὴν δὲν μπορεῖ νὰ νοηθῇ.
Ἐξ ἄλλου, ἐπειδὴ τὰ μέλη Της ὑποκινούμενα ἐκ τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης πάντοτε θὰ ὀμολογῶσι τὴν ἀλήθειαν ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ εὐρίσκωσι νέας καλοπροαιρέτους ψυχὰς ἅτινας θὰ ὁδηγῶσιν ἐνώπιον τῶν πυλῶν Της ἆρ᾿ οὖν πάντοτε θὰ παρουσιάζηται καὶ ἡ ἀδήριτος ἀνάγκη διὰ μίαν ἐνεργὸν τάξιν Κατηχουμένων, εἰς ἥν παλαιότερον δὲν συμπεριελαμβάνοντο ἀσφαλῶς μόνον οἱ νέοι προσήλυτοι ἀλλ᾿ ἀκόμη καὶ ἐκπεσῶντες τινες ἐκ τῆς τάξεως τῶν Πιστῶν (οἱ βαρέως ἁμαρτάνοντες διὰ θανασίμων ἁμαρτημάτων) καὶ ἐπανερχόμενοι εἰς τὸν χῶρον τοῦ Νάρθηκος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, εἰς τάξιν τινα τῶν Κατηχουμένων, καὶ εἰς διαδικασίαν πνευματικῆς θεραπείας καὶ ἐπανακατηχήσεως.
Σήμερον (καὶ τὸ γράφομεν μὲ μεγάλον προβληματισμὸν, διαπιστώνοντες τοῦτο καθημερινῶς, καθὼς εὔδηλον ἐστὶ πλέον πὼς ἔχομεν εἰσέλθει εἰς ἀποκαλυπτικοὺς καιροὺς, ἴσως καὶ εἰς τὰ ἔσχατα τῶν ἐσχάτων) ὑπάρχει ἔντονος τάσις πρὸς γενικευμένην ἐν τῇ πράξει κατάργησιν τῆς τάξεως αὐτῆς, ἀφοῦ πάντες οἱ ἀμύητοι καὶ ἀβάπτιστοι δύνανται πλέον νὰ εἰσέρχωνται εἰς τοὺς Ναοὺς τῶν «Ὀρθοδόξων» ἀκωλύτως καὶ δὴ οὐχὶ μόνον εἰς τὸν Πρόναον αὐτῶν ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ Ἅγια (εἰς τὸν διορισμένον δῆλα δὴ τόπον κάτω ἀπὸ τὸν πολυέλαιον ὅπου στέκονται οἱ Πιστοὶ), παρευρισκόμενοι ὁμοῦ εἰς τὸν αὐτὸν μετ᾿ ἐκείνων τόπον, καὶ παραμένοντες-ἱστάμενοι ἐκεῖ, μάλιστα δὲ καὶ κατὰ τὴν ὥραν τῆς θείας λατρείας αὐτῶν, εἰς κοινὴν προσευχὴν-συμπροσευχήν!
Βλέπετε, ὁ «διαχριστιανικὸς» καὶ διαθρησκειακὸς Οἰκουμενισμὸς ὅπως καὶ ἡ ἐπερχομένη τάχιστα μετ᾿ αὐτοῦ πανθρησκεία M.R.A. τοῦ ἀντιχρίστου ἐπιβάλλουσιν ὅπως καταργηθῶσι κι ἐξαφανισθῶσι παντελῶς ἔννοιαι ὅπως ''αἵρεσις'', ''αἱρετικὸς'', ''Κατηχούμενος'', ''ἱεραποστολὴ'', ''ἀβάπτιστος'', κ.τ.λπ., διὸ κι ἐντελῶς «συμπτωματικὰ» παρατηρεῖται εἰς τὸν χῶρον τῶν Οἰκουμενιστῶν τὸ φαινόμενον νὰ παραβλέπωνται τὰ ''Κατηχούμενα'' ἐκ τῆς Λειτουργίας, ἀσφαλῶς διὰ τὴν εὐόδωσιν τῶν σατανικῶν σκοπῶν τῶν ὀργάνων τῆς θρησκευτικῆς παγκοσμιοποιήσεως.
Ἀφοῦ ἅπαντες πλέον θεωροῦνται ἐκ τῶν Παγκοσμιοποιητῶν μέλη τῆς μιᾶς πλανητικῆς θρησκείας, ποὺ ἔχει ἀρχίσει ἤδη ἐδῶ καὶ πολὺν καιρὸν νὰ λαμβάνῃ «σάρκα καὶ ὀστὰ», εἶναι ποτὲ δυνατὸν ν᾿ ἀποδεχθῶσιν οὖτοι ἢ νὰ ἐπιτρέψωσι τὴν οἰανδήποτε ἀπαγόρευσιν συμπροσευχῆς, τὸν ἀναβαπτισμὸν τῶν κακοδόξων, τῆς ἱεραποστολῆς εἰς αὐτοὺς, ἢ ἐκκλησιαστικῶν ὅρων ὅπως ''ἀφορισμὸς'', ''ἀναθέματα τῆς Κυριακῆς τῆς Ὁρθοδοξίας'', ''διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας'', κ.τ.λπ.; Ἡ ἐπιθυμία των δὲ εἶναι ὅπως ἅπαντες ἀφήσωσιν εἰς τὴν ἄκρην τὰ θεσπίσματα τοῦ ἱεροκανονικοῦ δικαίου, ἅτινα ὡς τείχη ἅγια καὶ σωστικὰ διὰ τοὺς Ὁρθοδόξους διαχωρίζουσιν ἀναμέσον ἱεροῦ καὶ ἀνιέρου, καθαροῦ καὶ ἀκαθάρτου, ἱερέων καὶ μιερέων, εὐλογίας καὶ ἀλογίας, ὁσίου καὶ βεβήλου, κ.ἄ., κι ἐπιδιώκουσιν ὅπως ἅπαντες ἐφαρμόσωσιν ἀναντιῤῥήτως τὴν οἰκουμενιστικὴν τακτικὴν τοῦ ἀπηγορευμένου ἐκ τῶν ἁγιοπατερικῶν διδαχῶν συναγελασμοῦ μεθ᾿ αἱρετικῶν, ὡς πρῶτον βῆμα ἐνώσεως μετ᾿ αὐτῶν.
Λοιπὸν, ἐντὸς τῶν Ναῶν, τῶν οἴκων αὐτῶν τοῦ Θεοῦ καὶ χώρων προσευχῆς, κι ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν ἠμῶν διαδραματίζεται ὡς ἔργον παιζόμενον ἐπὶ σκηνῆς ἓν ἀπαράδεκτον θέατρον παραλόγου, ἐδῶ καὶ τόσα ἔτη.
Ἂν καὶ ἀκούεται ἡ σχετικὴ εὐχὴ τοῦ Διακόνου περὶ τῆς ἐξόδου ἐκ τοῦ Ναοῦ τῶν Κατηχουμένων ὅμως οὐδεὶς ἐστιν ὁ ἐξερχόμενος, κι ἀντὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν παρευρισκομένων νὰ μειωθῇ μετὰ τὴν ἐκφώνησιν αὐτῆς ἀντιθέτως αὐξάνει μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου!
Συμβαίνει δηλονότι τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετον ἀπ᾿ ὅτι ἀναμένει τις μιᾶς καὶ ἀκόμη καὶ εἰς τὸ πλέον προχωρημένον καὶ ἱερώτατον σημεῖον τῆς Ἱερᾶς Μυσταγωγίας μπορεῖ κάποιος ἐρχόμενος καθυστερημένος εἰς τὸν Ναὸν νὰ εἰσέρχηται καὶ νὰ ἵσταται ὁμοῦ μετὰ τῶν Πιστῶν συμπροσευχόμενος μετ᾿ αὐτῶν, καὶ ἀσφαλῶς ἐδῶ δὲν κάμνομεν πλέον λόγον διὰ Κατηχούμενον μόνον ἀλλὰ καὶ διὰ κάθε ἀμύητον, ἄπιστον, σχισματικὸν, παρασυνάγωγον, αἱρετικὸν, ἢ ἀκόμη καὶ ἀλλόθρησκον, ὅστις θὰ θελήσῃ νὰ εἰσέλθῃ καὶ νὰ παραμείνῃ ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, παρακολουθῶν καὶ συμμετέχων εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῆς θείας λατρείας, ἀφοῦ οὔτε Ταξιθέται καὶ Πυλωροὶ ὑπάρχουσι, διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως καὶ τὴν φύλαξιν τῶν πυλῶν τῶν Ναῶν, οὔτε ὑπάρχει πλέον ἰκανὸς ἀριθμὸς Πιστῶν ποὺ ν᾿ ἀντιλαμβάνηται τὸν ἤδη ὑφιστάμενον ἐκτροχιασμὸν ἐκ τῶν ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων καὶ ἐκ τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ ν᾿ ἀπαιτῇ ὅπως ἐκβάλλονται οἱ ἀμύητοι-ἀβάπτιστοι ἐκ τοῦ ἱεροῦ τόπου προσευχῆς τῶν Ὀρθοδόξων ἐν ὥρᾳ λατρείας.
Μάλιστα, τὸ θλιβερότερον ὅλων εἶναι πὼς οὐχὶ μόνον δὲν τηρεῖται πιὰ ἡ τάξις ποὺ προβλέπουσιν οἱ θεῖοι Νόμοι περὶ τῶν ἀμετανοήτων αἱρετικῶν καὶ περὶ τῶν Κατηχουμένων ἀλλ᾿ οὔτε καὶ ὑπάρχει κἂν εἰς τοὺς περισσοτέρους γνῶσις καὶ διάθεσις ἐπαναφορᾶς εἰς τὴν νόμιμον ἱεροκανονικὴν εὐταξίαν. Ἀσφαλῶς, διὰ τάξιν Κατηχουμένων παραμένουσα εἰς τὸν Νάρθηκα τοῦ Ναοῦ οὔτε συζήτησις πιὰ, ἀφοῦ ἡ κατήχησις πλέον εἶναι θέμα προσωπικὸν ἑκάστου προσερχομένου εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ζητοῦντος νὰ ἐνταχθῇ εἰς Αὐτὴν, καὶ περιορίζεται συνήθως μόνον εἰς τὸ ἄκουσμα κατὰ τὸν ἐκκλησιασμὸν τῆς Κυριακῆς, τοῦ Ἀποστόλου, τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, καὶ τοῦ θείου κηρύγματος, καθὼς καὶ εἰς τὴν προσωπικὴν ἑκάστου μελέτην.
Λοιπόν, τί μέλλῃ γενέσθαι ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα;
Ἆρα γέ, ὁ Οἰκουμενισμὸς ὄντως ἐπέτυχε τὴν δημιουργίαν εἰς κάθε ἐνοριακὸν Ναὸν ἑνὸς «μωσαϊκοῦ» ἀποτελουμένου ἀπὸ ἑτεροφρονοῦντας συνεκκλησιαζομένους οἵτινες συγχρωτίζονται συνεορτάζοντες καὶ συμπροσευχόμενοι ἀναμεταξύ των ἀνενδοιάστως;
Πῶς θὰ τηρηθῶσιν ἐντὸς τοιαύτης ἀντικανονικῆς καὶ παρανόμου καταστάσεως αἱ παύλειαι ῥήσεις «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε» (Β΄ Κορ. ΣΤ΄ 17) καὶ «στέλλεσθε ἀπὸ παντὸς ἀτάκτου περιπατοῦντος» (Β΄ Θεσσαλ. Γ΄ 6) ἢ πῶς θὰ τηρηθῇ ἡ γνωστὴ ἀρχὴ τοῦ νομοκανονικοῦ δικαίου «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτοις ἀκοινώνητος ἔσται;» καὶ τόσα ἄλλα ἁγιογραφικὰ καὶ ἁγιοπατερικὰ ἐντάλματα;
Π. Μ. Μ. Β.
Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013
Κάθε ἐλπίδα εἰς σὲ ἔχω Πανάμωμε, διὸ εὔχομαι ὅπως εὕρωμεν ἅπαντες τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ διὰ τῶν ἰδικῶν σου μεσιτειῶν καὶ ἰκεσιῶν ὅπως καὶ διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἱωάννου, τοῦ Ὁσίου Βαρσανουφίου τοῦ Μεγάλου, τοῦ Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου τοῦ Μυροβλύτου, καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Τυρνάβου κ.κ. Φιλοθέου.
Related Posts