Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ 1945 ΠΕΡΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

---------------------------------------

Ἀνάρτησις: Ἱστολόγιον ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
Τίτλος: ΠΕΡΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
Ὑπότιτλος: ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
Ἡμερομηνία: 04/03/2015

Url: http://diadiktyakaepikairakeimena.blogspot.gr/2015/02/peri-akribeias-tns-pistews.html (κάμετε κλίκ ἐπάνω εἰς αὐτὴν διὰ ἄμεσον μετάβασιν εἰς τὸ ἱστολόγιον)

---------------------------------------

ΠΕΡΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

   Εἰς τὸ τεῦχος τοῦ μηνὸς Μαρτίου ὡλοκληρώθη ἡ παράθεσις τῆς περιβοήτου «Διασαφήσεως» τοῦ πρώην Φλωρίνης. Εἰς τὴν συνέχειαν θὰ παραθέσωμεν σημαντικὸν κείμενον τῆς ἰδίας περιόδου, τὸ ὁποῖον ἐδημοσίευσεν ὁ «ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ἀριθ. φύλ. 1-15 Αὐγούστου 1945.
   Τὸ κείμενον αὐτὸ διετυπώθη ἐξ αἰτίας τῆς συγχύσεως τὴν ὁποίαν προεκάλεσαν οἱ περὶ τὸν πρώην Φλωρίνης, οἱ ὁποῖοι ἄλλα ἔλεγον σήμερον, ἄλλα αὔριον καὶ ἄλλα ἐφήρμοζον εἰς τὸ θέμα τῆς Ὁμολογίας.
   Τὸ κείμενον φέρει τὸν τίτλον «ΠΕΡΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ» καὶ παρατίθεται ὡς ἔχει εἰς τὸν «ΚΗΡΥΚΑ», εἶναι δὲ ἐπίκαιρον, διότι δὲν ἤλλαξεν εἰς τὸ θέμα αὐτὸ τίποτα εἰς τὴν παλαιὰν Φλωρινικὴν παράταξιν καὶ τὰς προελθούσας ἐξ αὐτῆς.

ΠΕΡΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ἐπειδὴ πολλοὶ τῶν εὐσεβῶν Ὀρθοδόξων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ὑποπίπτουν ἀκουσίως εἰς διάφορα σφάλματα ἔναντι τῆς ἀκριβείας τῆς πίστεως νομίζοντες ὅτι τοῦτο δὲν εἶναι ἐφάμαρτον, καὶ ἐπειδὴ πάλιν ἄλλοι ἐκ τούτων ὑποπίπτουν ἐν γνώσει εἰς αὐτὸ ἰσχυριζόμενοι ὅτι δὲν βλάπτουν τὴν πίστιν, καὶ διότι ἄλλοι πάλιν ἰσχυρίζονται ὄτι τὸ κάμνουν οἰκονομικῶς διὰ νὰ ἐλκύσουν καὶ ἄλλους εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, διὰ τοῦτο θὰ ἐκθέσωμεν σήμερον διὰ τοῦ παρόντος ἄρθρου, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν θείων καὶ ἱερῶν κανόνων ποία ἀκριβῶς εἶναι ἀκρίβεια τῆς πίστεως, καὶ ὅτι ἁμαρτάνουν ὅσοι δὲν ἀκολουθοῦν τούτους πρὸς γνῶσιν καὶ συμμόρφωσιν πάντων τῶν εὐσεβῶν καὶ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, τῶν ἐν ἀληθείᾳ θελόντων σωθῆναι.

Ὡς γνωστὸν, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἰσήγαγε τὸ παπικὸν ἑορτολόγιον κατέστη σχισματικὴ, εἶναι ἄμοιρος τῆς Θείας Χάριτος, καὶ ἐπομένως τὰ μυστήριά της εἶναι ἄκυρα ὡς μὴ ἔχοντα χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Διὰ τοῦτο λοιπὸν ὁ Χριστιανὸς ὁ ὁποῖος παραμένει εἰς τὴν σχισματικὴν Ἐκκλησίαν ἀσφαλῶς κολάζεται. Ἐρχόμενος εἰς τὴν Ὀρθόδοξον γνησίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ὅμως, πρέπει νὰ πράξῃ τὰ ἑξῆς, διὰ νὰ σωθῇ:

Νὰ κάμῃ ὁμολογίαν πίστεως ὡς ὀρίζουν οἱ θεῖοι καὶ ἱεροὶ Κανόνες, ἢ νὰ ὑπογράψῃ λίβελλον ἐναντίον τῆς κακοδοξίας.
Ἐὰν εἶναι βαπτισμένος εἰς τὴν σχισματικὴν Ἐκκλησίαν οὖτος ἐρχόμενος εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ ἀναμυρώνεται ἀπὸ τοὺς ὀρθοδόξους ἱερεῖς μὲ μύρον τελεσθὲν πρὶν τοῦ σχίσματος, καὶ τότε ἀποκαθίσταται πλέον τέλειος ὀρθόδοξος, κατὰ τὸν Α΄ Κανόνα τοῦ Μ. Βασιλείου.
Γενόμενος τέλειος ὀρθόδοξος δὲν πρέπει οὐδέποτε νὰ συμπροσεύχεται μετὰ τῶν σχισματικῶν (νεοημερολογιτῶν) ἂς εἶναι ἔστω οἱ γονεῖς του, ἢ σύζυγός του, ἢ τὰ τέκνα του. Διότι ὁ ἀγαπῶν κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον ἢ τέκνα ἢ ἀδελφοὺς ἢ σύζυγον ἢ πατέρα ἢ μητέρα κλπ. περισσότερον ἀπὸ τὸν Χριστὸν αὐτὸς δὲν εἶναι ἄξιος τοῦ Χριστοῦ. Συμπροσευχὴ δὲ λέγεται ὅταν δύο ἀποφασίσουν, καὶ συμφωνήσουν νὰ προσευχηθοῦν μαζί. Ἐὰν ὅμως π.χ. ὁ ὀρθόδοξος προσεύχεται εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν κατὰ τὴν ὥραν τῆς Θείας Λειτουργίας ἢ ἑσπερινοῦ ἢ ἄλλης τινὸς ἀκολυθίας, καὶ εἰσέλθη εἰς αὐτὸν κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην ἕνας αἱρετικὸς ἢ σχισματικὸς ἢ ἐν γένει ἀλλότριος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τότε αὐτὴ δὲν εἶναι συμπροσευχὴ, διότι οὔτε συνεφώνησε ὁ ὀρθόδοξος μετ᾿ αὐτοῦ νὰ προσευχηθῇ οὔτε καὶ τὸ ἐγνώριζε κἂν ὅτι θὰ εἰσήρχετο εἰς τὸν Ναὸν ὁ τοιοῦτος.
Καὶ οὔτε ἐπιτρέπεται κατὰ τὴν ὥραν τῆς τελετῆς νὰ τὸν ἐκβάλλῃ ἐκ τοῦ Ναοῦ. Παρὰ μόνον δύναται νὰ ὁδηγήσῃ αὐτὸν ὁ νεωκόρος τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὸ τέλος τοῦ Ναοῦ, εἰς τὴν τάξιν τῶν προσκλαιόντων ἢ μετανοούντων. Καὶ μετὰ τὸ τέλος τῆς θείας λειτουργίας ἢ τελετῆς ἐν γένει νὰ κατηχήσῃ αὐτὸν ὁ κατηχητὴς ἱερεὺς ἢ ἄλλος τις ἀρμόδιος, καὶ ἐὰν δεχθῇ τὴν κατήχησιν τότε τὸν ὑποβάλλῃ εἰς ὁμολογίαν κλπ. ὡς ἀνωτέρω, ἐὰν δὲ καὶ δὲν ἀποδεχθῇ τὴν κατήχησιν τότε τοῦ λέγει ὅτι δὲν δύναται νὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν τὰ δῶρα της. Θείαν Μετάληψιν, ἢ μετάδοσιν, ἢ ἀντίδωρον, ἢ μνημόσυνον κλπ. λέγων συγχρόνως εἰς αὐτὸν ὅτι δὲν ἔχει οὐδεμίαν θέσιν εἰς τὸν ὀρθόδοξον ἱερὸν Ναὸν, διότι ὁ ὀρθόδοξος Ναὸς εἶναι μόνον διὰ τοὺς ὀρθοδόξους, καὶ ἑπομένως δύναται νὰ ἐξέλθῃ. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ ἀκρίβεια καὶ ὅσοι τῶν ἱερέων μας, δέχονται τούτους, καὶ τοὺς δίδουν ἀντίδωρον, καὶ τοὺς ἀφήνουν εἰς τὸν ἱερὸν Ναὸν δῆθεν χάριν οἰκονομίας, οἱ τοιοῦτοι παραβαίνουν τοὺς Κανόνας καὶ ἁμαρτάνουν θανασίμως, διότι ὐποπίπτουν εἰς καθαιρέσεις καὶ ἀφορισμοὺς οἱ συμπροσευχόμενοι μετ᾿ αὐτῶν. Ἐὰν βεβαίως ἐν ἀγνοίᾳ των τοὺς δεχθοῦν ἢ τοὺς δώσουν ἀντίδωρον τότε δὲν εἶναι ὑπεύθυνοι. Ἀλλὰ τοῦτο σπανίως συμβαίνει, διότι ὁ κάθε ἱερεὺς δύναται νὰ εἰδοποιῆται διὰ τοῦ νεωκόρου του περὶ τῶν νέων τούτων προσώπων. Ἐκτὸς βεβαίως μιᾶς πανηγύρεως, ἢ λιτανείας ὁπότε εἶναι πολὺς ὁ κόσμος καὶ δὲν δύναται νὰ γίνῃ εὐκόλως ἡ διάκρισις τῶν ὀρθοδόξων ἀπὸ τῶν Σχισματικῶν.
Ὁ ὀρθόδοξος δὲν πρέπει νὰ ἔρχεται εἰς γάμου κοινωνίαν μετὰ τοῦ κακοδόξου, εἴτε ἄνδρας εἶναι εἴτε γυναῖκα, ἐὰν πρωτίστως δὲν ὁμολογήσῃ τὸ κακόδοξον μέλος καὶ ἀποδεχθῇ τὴν Ὀρθοδοξίαν.
Ἐπίσης δὲν πρέπει ὁ Ὁρθόδοξος νὰ μεταβαίνῃ οὔτε εἰς τοὺς Ναοὺς τῶν κακοδόξων, οὔτε εἰς τὰς βαπτίσεις των, οὔτε εἰς τοὺς γάμους των, οὔτε τὰς ὀνομαστικάς ἑορτάς των, ἢ τὰ γενέθλιά των, οὔτε εἰς τὰς κηδείας των, οὔτε νὰ φιλῇ τὰς χεῖρας τῶν Ἀρχιερέων ἢ ἱερέων, οὔτε νὰ τοὺς δέχεται εἰς τὴν οἰκείαν του διὰ ἱεροπραξίαν τινὰ, οὔτε ἐν γένει νὰ ἔχῃ οὐδεμίαν πνευματικὴν ἐπικοινωνίαν μετ᾿ αὐτῶν.
Δηλαδὴ ὁ πραγματικὸς Ὀρθόδοξος πρέπει νὰ χωρίζεται ἀπὸ κάθε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ τοῦ βλάψῃ τὴν ἀθάνατον ψυχήν του οἰοσδήποτε καὶ ἂν εἶναι αὐτός.
Ὀμοίως οἱ ἱερεῖς τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν πρέπει νὰ τελοῦν μυστήρια μὲ ἀναδόχους ἢ παρανύμφους κακοδόξους, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶναι ὅλοι Ὀρθόδοξοι. Ὅταν π.χ. πρόκειται περὶ βαπτίσματος, πρέπει νὰ εἶναι ὁ πατὴρ καὶ ἡ μήτηρ τοῦ τέκνου ὀρθόδοξοι, ἐπίσης καὶ ὁ ἀνάδοχος ὀρθόδοξος, διότι αὐτὸς ἀναλαμβάνει νὰ τοῦ διδάξῃ τὴν ὀρθόδοξον Χριστιανικὴν πίστιν. Ὁμοίως καὶ εἰς τὸν γάμον πρέπει νὰ εἶναι καὶ οἱ δύο νεόνυμφοι ὀρθόδοξοι καὶ ὁ παράνυμφος τοιοῦτος.
Ἐπίσης οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Ἀρχιερεῖς δὲν πρέπει νὰ δέχωνται μνημόσυνα κακοδόξων ὀνομάτων. Δηλαδὴ ἕνας πέθανε μὲ τὸ νέον ἠμερολόγιον ἤτοι σχισματικὸς, αὐτὸν δὲν πρέπει νὰ τὸν μνημονεύῃ ὁ ὀρθόδοξος ἱερεὺς, διότι ἠδιαφόρησεν διὰ τὴν πίστιν τὴν ὀρθόδοξον καὶ ἠκολούθησε τὴν κακοδοξίαν καὶ ἐχωρίσθη τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησίας. Οὔτε καὶ ὀνόματα ζώντων κακοδόξων δύναται νὰ μνημονεύσῃ ὁ ἱερεὺς ἢ ὁ Ἀρχιερεὺς, παρὰ μόνον τὰ τοιαῦτα δύναται νὰ μνημονευθοῦν εἰς τὴν παράκλησιν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ὑπὲρ φωτίσεως καὶ ἐπιστροφῆς των εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν.
Οἱ χειροτονηθέντες Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, Μοναχοὶ καὶ Μοναχαὶ εἰς τὴν Σχισματικὴν Ἐκκλησίαν, οὖτοι ἐρχόμενοι εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, χειροθετοῦνται, καὶ οὔτω ἀποκαθίστανται ἄξιοι τοῦ ἀξιώματός των κατὰ τὰς Οἰκουμενικὰς Συνόδους.
Οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ Ἱερεῖς δὲν πρέπει νὰ λαμβάνωσι χρήματα κατὰ τὴν ἐξομολόγησιν, θείαν Μετάληψιν, χειροτονίας καὶ ἐγκαίνια, διότι καθαίρονται ὡς σιμωνιακοί. Οὔτε καὶ πρέπει νὰ ζητοῦν ποτὲ χρήματα εἰς τὰς Ἱεροπραξίας των, παρὰ ὅτι τοὺς προσφέρουν οἰ χριστιανοὶ εἰς τὰς ἄλλας Ἱεροπραξίας των, ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω, νὰ λαμβάνουν ἄνευ δισταγμοῦ ἢ γογγυσμοῦ.
Οἰ Ἠγούμενοι τῶν Ἱερῶν Ὀρθοδόξων μοναστηρίων δὲν πρέπει νὰ χειροτονοῦν μοναχοὺς ἢ μοναχὰς ἄνευ ἀδείας τοῦ Ἐπισκόπου των. Οὔτε νὰ δέχωνται Ἱερομονάχους, Ἱεροδιακόνους, μοναχοὺς ἢ μοναχὰς ἀπὸ ἄλλο μοναστήριον ἄνευ συνεννοήσεως τοῦ Ἠγουμένου των καὶ τοῦ Ἐπισκόπου των. Ὁ ἠγούμενος Μοναστηρίου τινὸς μόνον δοκίμους λαϊκοὺς δύναται νὰ προσλάβῃ εἰς τὴν Μονήν του ἄνευ ἀδείας τοῦ Ἐπισκόπου του, ὅταν ὅμως πρόκειται νὰ προαγάγῃ τὸν δόκιμον εἰς ῥασοφόρον μοναχὸν, πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ ὑποβάλῃ αἴτησιν εἰς τὸν Ἐπίσκοπον πρὸς τοῦτο, καὶ μετὰ τὴν ἔγκρισιν τῆς αἰτήσεώς του παρὰ τοῦ Ἐπισκόπου του, τότε νὰ προβαίνῃ εἰς τὴν ῥασοφορίαν. Ὀμοίως ἐὰν ὁ δόκιμος λαϊκὸς προσέρχεται ἀπὸ ἄλλην Μονὴν, πρέπει ὁ μέλλων νὰ δεχθῇ αὐτὸν Ἠγούμενος νὰ ἐρωτᾷ τὴν πρώτην του Μονὴν περὶ τῆς διαγωγῆς του.
Ὅσοι τῶν Ἱερέων ἢ Μοναχῶν καὶ Μοναζουσῶν περιέρχονται τὰ διάφορα παραρτήματα τῆς Ἑλλάδος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἄνευ ἀδείας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς των Ἀρχῆς οἱ τοιοῦτοι δὲν πρέπει νὰ γίνωνται δεκτοὶ ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς καὶ Ὀρθοδόξους χριστιανοὺς, ὡς ἐκμεταλλευταὶ τοῦ ἱεροῦ ἠμῶν ἀγῶνος, ἐξευτελίζοντες τὸν ἱερὸν ἡμῶν ἀγῶνα ἐνώπιον ὁλοκλήρου τῆς Ἑλλάδος, πρὸς μεγίστην ζημίαν τῆς ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως. Ὁμοίως καὶ ὅσοι τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν δέχονται τοὺς καθηρημένους ἢ ἐν ἀργίᾳ διατελοῦντας κληρικοὺς, οἱ τοιοῦτοι ὑπόκεινται εἰς ἀφορισμὸν κατὰ τοὺς θείους καὶ ἱεροὺς κανόνας, ὡς καταπατοῦντες καὶ ἀθετοῦντες τὴν διαταγὴν τοῦ Ἐπισκόπου των, ὅστις εἶναι τύπος Χριστοῦ.
Ὅσοι τῶν Ἀρχιερέων ἢ ἱερέων, ἱερομονάχων, ἱεροδιακόνων, μοναχῶν, μοναζουσῶν καὶ τῶν εὐσεβῶν καὶ γνησίων ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, δὲν τηροῦν τὴν ἀνωτέρω ἀκρίβειαν τῆς πίστεως, οἱ τοιοῦτοι παύουν πλέον νὰ εἶναι ὀρθόδοξοι, εἶναι χλιαροὶ, εἶναι κακόδοξοι, καὶ ἂς μὴ πλανῶνται μὲ τὰς οἰκονομίας, ἵνα ἐλκύσουν δῆθεν καὶ ἄλλους. Αὐτὸ ἀποτελεῖ πλάνην οἰκτρὰν, διότι διὰ τῆς χλιαρότητος οὐδεὶς ἔρχεται εἰς τὴν Ὁρθοδοξίαν, καὶ ἂν ἔλθῃ, οὔτε καρποφορεῖ ὠς ἀπέδειξεν ἡ πείρα ἐπὶ τόσα ἔτη. Τοὐναντίον δὲ ἡ ἀκρίβεια ἐτέλεσεν μεγάλας προόδους ὡς παραδειγματιζόμεθα ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατον Ἐπίσκοπον ἡμῶν Βρεσθένης κ.κ. Ματθαῖον, ὅστις θαύματα μεγάλα καὶ προόδους ἐπετέλεσεν διὰ τῆς ἀκριβείας, διότι εἰς τὴν ἀκρίβειαν εὐρίσκεται ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ.

Πηγή: Περιοδικὸν ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, περίοδος Ε΄, τόμος 30ὸς, Μάϊος 1985, ἀριθμὸς τεύχους 89.

Ὑποσημείωσις ἱστολογίου: Τονισμοὶ καὶ ὐπογραμμίσεις τῶν γραμμάτων ἐκ τοῦ administrator τοῦ blog.

Π. Μ. Μ. Β.

Add Comment

Τρίτη 10 Μαρτίου 2015

About Π. Μ. Μ. Β.

Κάθε ἐλπίδα εἰς σὲ ἔχω Πανάμωμε, διὸ εὔχομαι ὅπως εὕρωμεν ἅπαντες τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ διὰ τῶν ἰδικῶν σου μεσιτειῶν καὶ ἰκεσιῶν ὅπως καὶ διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἱωάννου, τοῦ Ὁσίου Βαρσανουφίου τοῦ Μεγάλου, τοῦ Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου τοῦ Μυροβλύτου, καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Τυρνάβου κ.κ. Φιλοθέου.

Παρακαλοῦμε ἰδιαιτέρως νὰ ἀφήνετε σχόλια γράφοντας μετὰ σοβαρότητος καὶ αἰδοῦς καὶ νὰ μὴ παρεκτρέπεσθε εἰς ὕβρεις καὶ ἄπρεπες ἐκφράσεις, ὄχι μόνον πρὸς τoὺς συντάκτες τῶν διαφόρων ἀναρτήσεων ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ὑπολοίπους σχολιαστές. Ἐπίσης σᾶς παρακαλοῦμε πολὺ νὰ προσέξετε ὥστε νὰ ἀποφεύγετε τὴν χρῆσιν greeklish στὰ σχόλιά σας. Ἂς γνωρίζετε ὅτι τυχὸν ὑβριστικὰ ἢ συκοφαντικὰ σχόλια βαρύνουν ποινικὰ ὄχι τὸν administrator τοῦ blog ἢ τοὺς συντάκτες τῶν διαφόρων ἀναρτήσεων ἀλλὰ τοὺς ἰδίους τοὺς σχολιαστές. Ὄσα τυχὸν προσβλητικὰ καὶ ἀπρεπἢ σχόλια ἀνακαλύπτονται, ἀφορῶντα εἴτε τὸν συντάκτη κάποιας ἀναρτήσεως, εἴτε ἄλλους σχολιαστές της, θὰ σβύνωνται.

Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον

About Π. Μ. Μ. Β.