----------------------------------------
Ἀνάρτησις: Ἱστολόγιον ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΦΑΙΝΕΙ ΠΑΣΙ
Σελίδα: Ψυχωφελή
Τίτλος: Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΙΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ
Ὑπότιτλος: (Παράδειγμα ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας)
Ἡμερομηνία: -
----------------------------------------
Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΙΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ
(Παράδειγμα ἐκ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας)
Ἀγαπητοὶ ἀναγνῶσται,
δυστυχῶς ἐφθάσαμεν εἰς τοιαύτας χαλεπὰς ἡμέρας ὅπου ἡ κατάπτωσις τῶν λεγομένων Χριστιανῶν νὰ ᾖναι τοσοῦτον τρομακτικὴ ὥς τε βλέπομεν πὼς ἡ πλειονότης αὐτῶν ἰσχυρίζεται δίχως νὰ τὸ καταλαβαίνῃ ἀντορθόδοξα πράγματα καὶ μάλιστα τὰ ὑποστηρίζῃ μὲ φανατισμόν! Ἓν ἐξ αὐτῶν ποὺ παρατηρεῖται νὰ ἐπικρατῇ κάκιστα ὡς ἄγραφος νόμος ἐθιμικοῦ δικαίου, ὡς μία λανθασμένη καὶ ἀντιπατερικὴ πρακτικὴ, εἶναι καὶ τὸ νὰ ἐπιτρέπηται εἰς τοὺς ποικίλους αἱρετικοὺς νὰ εἰσέρχωνται εἰς τοὺς ὀρθοδόξους Ἱεροὺς Ναούς. Αὐτὸ συμβαίνει διότι σήμερον (οἰκουμενιστικῷ τῷ τρόπῳ θὰ ἠδύνατο τις νὰ εἴπῃ) δὲν τηροῦνται ἅπαντες οἱ 16 Θεῖοι καὶ Ἱεροὶ Κανόνες ποὺ ῥυθμίζουν τὰ ἰσχύοντα εἰς τὸ θέμα τῆς συμπροσευχῆς μετὰ αἱρετικῶν, εἰδικὰ ἡ διάταξις ἐκείνη ἥτις ἀπαγορεύει τὴν εἴσοδον καὶ παραμονὴν τῶν ἀμετανοήτων αἱρετικῶν ἐν τῷ Ὀρθοδόξῳ Ναῷ. Πολλοὶ μάλιστα ''Ὀρθόδοξοι'' δεικνύοντες ἂν μὴ τί ἄλλο τὴν ἀμάθειάν των εἰς τὰ περὶ τῆς ἱερᾶς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας λέγουσι χαρακτηριστικῶς διερωτώμενοι: ''Πῶς ἀλλέως θὰ φωτισθῶσιν οἱ αἱρετικοὶ ὥς τε μετέπειτα νὰ εἰσέλθωσιν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἐᾲν πρωτίστως δὲν τοὺς ἐπιτρέψωμεν τὴν εἴσοδόν των εἰς τοὺς Ναούς;'' Ἐδῶ ἔχω ἀπορίας τινας δι' ὅλα τοῦτα τὰ φρονήματα τῶν λαλιστάτων αὐτῶν τολμητιῶν. Ποῦ ηὗρον γεγραμμένον ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον χαριτώνει τὸ συγκρητιστικὸν αὐτὸ συνάθροισμα τοῦ πλήθους τῶν καταπατούντων τοὺς Θείους Νόμους (ποὺ παρατηρεῖται ἐσχάτως νὰ πληρώνῃ τοὺς Ναοὺς) καὶ ποῦ ηὗρον γεγραμμένον ὅτι δὲν ἐπαναπαύεται ὁ Παράκλητος εἰς τὸ γνήσιον ὀρθόδοξον ἐκκλησιαστικὸν ἦθος, εἰς τὴν τήρησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, καθὼς καὶ εἰς τοὺς τηροῦντας τοὺς Θείους Νόμους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς;
Ὅμως, ἵνα μὴ στηριζώμεθα εἰς τὰς ἡμετέρας ἀνθρωπίνας, σφαλερὰς καὶ ἐφαμάρτους πολλάκις διατυπώσεις, ἂς ἴδωμεν τί παραδείγματα ἔχῃ ἡ Ἁγία Ὀρθοδοξία διαχρονικῶς πρὸς σοφρωνισμὸν ὅλων ἡμῶν τῶν ὀγδοητῶν.
........................................
Ὡς γνωστὸν τὰ δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας ἦσαν δύο σανίδες ἐνωμέναι αἵτινες ἐφυλάσσοντο εἰς τὸ Ἱερὸν Βῆμα ἑκάστου Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ εἰς τὰς ὁποίας ἀνεγράφοντο ὅλα τὰ ὀνόματα, ζώντων τε καὶ τεθνεώτων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν καθὼς καὶ τὰ ὀνόματα τῶν ἀνεγνωρισμένων Ὀρθοδόξων Ἁγίων. Εἰς ὡρισμένους καιροὺς, ὅτε ἐπολεμεῖτο ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις ἢ ἐνοθεύετο, ὁ λαὸς ἵνα προφυλάξῃ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν του ἐφώναζε ἐν μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας εἰς τοὺς Προεστώτας νὰ διαβασθῶσι τὰ Δίπτυχα. Οὕτως εἷς Διάκονος ἀνελάμβανεν ν᾿ ἀναγνώσῃ αὐτὰ ἐκ τοῦ ἱεροῦ ἄμβωνος τοῦ Ναοῦ καὶ τοιουτοτρόπως ἠκούοντο ὅλα τὰ ἐγγεγραμμένα ὀνόματα, τῶν ζώντων, τῶν κεκοιμημένων καὶ τῶν ἀνεγνωρισμένων Ἁγίων, ἅτινα εὑρίσκοντο ἐντὸς τῶν διπτύχων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀναλόγως, ἐὰν τὰ ὀνόματα αὐτὰ ἦσαν ὀνόματα Ὀρθοδόξων ὁ λαὸς ἀνεπαύετο ἐνδομύχως ἐνῶ εἰς ἀντίθετον περίπτωσιν ἐστασίαζε ζητῶν καὶ ἀπαιτῶν τὴν ἄμεσον ἀπάλειψιν τῶν αἱρετικῶν ἐγγεγραμμένων ὀνομάτων ἢ τὴν ἄμεσον ἐγγραφὴν τῶν ὀρθοδόξων παραλειπομένων.
Εἰς τοὺς ἐντρυφῶντας λοιπὸν εἰς τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Ἱστορίαν εἶναι λίγο-πολὺ γνωστὴ ἡ περίπτωσις τῆς διαγραφῆς ἀπὸ τὰ δίπτυχα τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Ἁγίου Κυρίλλου, διαγραφὴ ἡ ὁποία μάλιστα ἐστάθη καὶ ὑπεύθυνος δι' ἀντιδράσεις καὶ ἑκατέρωθεν μεγάλας φιλονικίας.
Τί ὅμως ἐπέτρεψεν ἡ τὰ πάντα καλῶς οἰκονομοῦσα Θεία Χάρις ἵνα λυθῇ ἡ φιλονεικία τῶν Χριστιανῶν τότε ἀλλὰ καὶ ἵνα ἔχωμεν ἡμεῖς παραδείγματα Θεοπαράδοτα διὰ νὰ μὴ στασιάζωμε καὶ ἀντιφερώμεθα μὲ καινοτομίας κατὰ τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων; Διαβάστε παρακάτω.
Ἐφάνη εἰς τὸν ὕπνον τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου μίαν φορὰν, ὅτι εὑρίσκετο εἰς ἕνα τόπον ὡραιότατον καὶ γεμᾶτον ἀπὸ χαρὰν ἀνεκλάλητον, εἰς τὸν ὁποῖον ἔβλεπε τὸν Ἀβραὰμ, τὸν Ἰσαὰκ, τὸν Ἰακὼβ, καὶ ἄλλους θαυμαστοὺς καὶ ἐνδόξους ἄνδρας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὁμοίως ἔβλεπεν εἰς αὐτὸν καὶ πολλοὺς ἁγίους τῆς νέας Χάριτος τοῦ Εὐαγγελίου. Εἰς τὸν τόπον δὲ ἐκεῖνον ἔβλεπε καὶ ἕνα Ναὸν φωτεινότατον, τοῦ ὁποίου ἡ ὡραιότης ἧτο ἀνερμήνευτος μέσα δὲ εἰς τὸν Ναὸν ἤκουε πλῆθος πολὺ νὰ ψάλλουν μελωδικώτατα. Εἰσελθὼν δὲ καὶ ὁ Ἅγιος εἰς τὸν Ναὸν, ὅλος μὲν ἔγινεν ἔκθαμβος εἰς τὸν νοῦν ἀπὸ τὴν θεωρίαν τῶν ἐκεῖ, ὅλος δὲ ἐγέμισεν ἀπὸ χαρὰν, γλυκύτητα εἰς τὴν καρδίαν, διότι ἔβλεπεν ἐκεῖ τὴν Κυρίαν Θεοτόκον, περικυκλωμένην ἀπὸ πλῆθος ἁγίων Ἀγγέλων καὶ λάμπουσαν ἀπὸ δόξαν ἄῤῥητον γύρωθεν, ἔβλεπε δὲ καὶ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον, ὅστις ἐστέκετο πλησίον τῆς Θεοτόκου μὲ μεγάλην τιμὴν, καὶ ἤστραπτεν ἀπὸ φῶς θαυμαστὸν ὡς Ἄγγελος Θεοῦ, κρατῶν εἰς τὰς χεῖρας καὶ τὸ βιβλίον τῶν διδαχῶν του· ἦσαν δὲ μαζὶ μὲ τὸν Χρυσόστομον καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἔνδοξοι ἄνδρες, παραστεκόμενοι εἰς αὐτὸν ὡς ὑπηρέται, ὅλοι ὡπλισμένοι καὶ τάχα ὡς ἡτοιμασμένοι διὰ νὰ κάμουν ἐκδίκησιν.
Ταῦτα βλέπων ὁ θεῖος Κύριλλος ἠθέλησε νὰ πλησιάσῃ ἵνα προσκυνήσῃ τὴν Κυρίαν Θεοτόκον καὶ δὴ καὶ ἔδραμε πρὸς αὐτὴν, διὰ νὰ τὴν προσκυνήσῃ· ἀλλ' εὐθὺς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης μὲ τοὺς δορυφόρους του ἔδραμεν ἐναντίον του μὲ θυμὸν καὶ ὄχι μόνον τὸν ἠμπόδισεν ἀπὸ τὸ νὰ πλησιάσῃ τὴν Θεοτόκον, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν Ναὸν ἐκεῖνον τὸν ἀπεδίωξεν. Ὁ δὲ Ἅγιος Κύριλλος, καθ' ὃν χρόνον ἐστέκετο ἔντρομος, συλλογιζόμενος διὰ ποῖον λόγον ὠργίζετο κατ' αὐτοῦ ὁ Χρυσόστομος καὶ τὸν ἐδίωκεν ἀπὸ τὸν Ναὸν, ἰδοὺ ἀκούει ἀπὸ τὴν Δέσποιναν, ἥτις ἐμεσίτευε καὶ ἔλεγε πρὸς τὸν Ἰωάννην νὰ τὴν συγχωρήσῃ καὶ ἀπὸ τὸν Ναὸν ἐκεῖνον νὰ μὴν τὸν ἀποδιώξῃ, ἐπειδὴ ὄχι ἀπὸ κακίαν, ἀλλ' ἀπὸ ἄγνοιαν ἔλαβε κατ' αὐτοῦ κακὴν ὑπόληψιν. Ὁ δὲ Ἰωάννης ὑπεκρίνετο, ὅτι δὲν ἔστεργε νὰ τὸν συγχωρήσῃ. Τότε λέγει πρὸς τὸν Ἰωάννην ἡ Θεοτόκος: διὰ τὴν ἀγάπην μου συγχώρεσέ τον· ἐπειδὴ πολλὰ ἠγωνίσθη διὰ τὴν τιμὴν μου, καταισχύνας τὸν ὑβριστὴν μου Νεστόριον καὶ ἐμὲ Θεοτόκον ἀνακηρύξας εἰς τοὺς ἀνθρώπους.
Ταῦτα ὡς ἤκουσε ἀπὸ τὴν Θεοτόκον ὁ Χρυσόστομος, εὐθὺς κατεπράϋνε, καὶ ἐναγκαλισάμενος τὸν Ἅγιον Κύριλλον, ὡς φίλος φίλον, φιλικῶς καὶ γλυκερῶς ἐν ἀγάπῃ αὐτὸν ἠσπάζετο, καὶ οὕτως εἰρήνευσαν καὶ ἐφιλιώθησαν οἱ δύο ἅγιοι πρὸς ἀλλήλους ἐν τῇ ὀπτασίᾳ ἐκείνῃ, διὰ μεσιτείας τῆς Θεοτόκου.
Ἐξυπνήσας λοιπὸν ὁ Ἅγιος Κύριλλος, καὶ συλλογιζόμενος μὲ ἀκρίβειαν τὴν ὀπτασίαν αὐτὴν, μετενόει πολὺ καὶ μόνος τὸν ἑαυτὸν του κατηγόρει, πῶς εἶχε πάθος τόσον καιρὸν μάταιον καὶ ἀσυλλόγιστον ἐναντίον ἁγίου ἀνδρὸς τόσον εὐαρέστου τῷ Θεῷ. Καὶ εὐθὺς συναθροίσας ὅλους τοὺς Ἐπισκόπους τῆς Αἰγύπτου ἔκαμεν ἑορτὴν καὶ πανήγυριν μεγάλην τοῦ Χρυσοστόμου, ἔγραψε τὸ ὄνομά του εἰς τὰ δίπτυχα καὶ τὸ ἐμνημόνευε μετὰ τῶν ἄλλων ἁγίων (βλέπε Συναξαριστὴν Ἰουνίου τοῦ Βίκτωρος Ματθαίου εἰς τὴν σελίδα 107-108).
........................................
Βλέπετε λοιπὸν ἀγαπητοὶ πὼς καὶ οἱ Ἀρχιερεῖς ὡς ἄνθρωποι πολλάκις κάμνουσι λάθη; Καὶ τί λέγω μόνον Ἀρχιερεῖς; Καὶ Σύνοδος ὁρισμένας φορὰς δύναται νὰ σφάλλῃ εἰς διάφορα ζητήματα ὅτε οἱ ἀποτελοῦντες αὐτὴν Ἀρχιερεῖς δὲν διαμαρτύρονται διὰ τὰ κακῶς γενόμενα ἢ ἀποφασιζόμενα καθὼς πάμπολλα τέτοια παραδείγματα Συνόδων ἔχομεν ἐκ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας αἵτινες διὰ τὰς αἱρετικὰς ἀποφάσεις των εἰς δογματικὰ ζητήματα ἐχαρακτηρίσθησαν οὐχὶ ὀρθόδοξοι ἀλλὰ ληστρικαί. Ἐπίσης, διὰ νὰ τὸ ἐπεκτείνωμε πιότερον καὶ ἀκριβολογοῦντες, οὐχὶ μόνον Σύνοδοι ἀλλὰ καὶ Ἅγιοι δύνανται νὰ σφάλλωσι καὶ μάλιστα Ἅγιοι τοιούτου βεληνεκοῦς ὡς αὐτοῦ τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Κυρίλλου, τοῦ ὑπερασπιστοῦ τοῦ ὀνόματος τῆς Κυρίας Θεοτόκου.
Τοῦτο ἀγαπητοὶ ἀναγνῶσται γίνεται ἐνίοτε κατὰ Θείαν οἰκονομίαν ἵνα ἅπαντες διαισθανώμεθα τὴν σμικρότητα καὶ τὸ σφαλερὸν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ὅπως ἐπίσης γίνεται καὶ ἵνα ἐνθυμούμεθα πάντοτε ὅτι ἀλάνθαστος εἶναι μόνον ὁ Θεὸς, εἰς δὲ τὴν Ἁγιωτάτην τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἐκκλησίαν δὲν ἔχομεν ἀλαθήτους (ὡς κομπάζουσιν οἱ Λατίνοι καὶ ὁ αἱρεσιάρχης των τῆς Ῥώμης) ἀλλὰ μόνον πιστοὺς μετανοοῦντας, πιστοὺς ἐκζητοῦντας φῶς ἐκ τοῦ ἀκηράτου Φωτὸς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.
Λοιπὸν, ἐδῶ τί παράδειγμα ἔχωμεν; Παρουσιάζεται εἰς ἡμᾶς γλαφυρῶς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης νὰ διώκῃ ἔξω ἐκείνου τοῦ Ἱερωτάτου οὐρανίου Ναοῦ οὐχὶ αἱρετικὸν τινα καὶ χιλιοπλανεμένον ἀλλὰ Πατριάρχην Ὀρθόδοξον, ἀγωνιστὴν καὶ ὑπερασπιστὴν τῆς τιμῆς τῆς Ἀειπαρθένου Δεσποίνης τῶν Ἀγγέλων. Διὰ ποίαν λέγετε αἰτίαν; Μήπως ἐπειδὴ εἶχε ἀσπασθεῖ καμμίαν αἵρεσιν; Οὐχί. Τὸν ἐξεδίωξε ἀγαπητοὶ ἐπειδὴ ἔκαμε τὸ σφᾶλμα νὰ ἐκβάλλῃ ἐκ τῶν διπτύχων τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀλεξανδρείας τὸ ὄνομά του, τὸ ὄνομα δηλαδὴ ἑνὸς μὴ γνωσθέντος ἕως ἐκείνης τῆς ὥρας (εἰς τὸν Πατριάρχην Ἀλεξανδρείας Κύριλλον) Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδὴ ἐνόμιζεν πὼς ᾖτο Ὡριγενιστὴς, ἀκούων κατ᾿ αὐτοῦ σπερμολογίας τινας καὶ πιστεύων τὰ φημολογούμενα δίχως νὰ ἐξετάσῃ πρότερον τὸ πὼς ἀκριβῶς ἔχουσι τὰ πράγματα.
Μιὰ στιγμὴ ὅμως, σκεφθεῖτε ἐδῶ καὶ τὸ ἑξῆς: Ἂν εἰς τὸ ὅραμα αὐτὸ ὅπου εἶδε ὁ Ἅγιος Κύριλλος συνέβαινε Θείᾳ συνεργίᾳ (κατὰ ἓν ὑποθετικὸν σενάριον) νὰ ἰδῇ καὶ κάποια ἀπόπειρα μερικῶν αἱρετικῶν οἵτινες ἔκαμνον προσπάθειαν ὣς τε νὰ εἰσέλθωσιν εἰς τὸν Ναὸν ἐκεῖνον ἵνα συνεκκλησιασθῶσι καὶ συμπροσευχηθῶσι μετὰ τῆς Παναγίας Μητρὸς τοῦ Χριστοῦ, μετὰ τοῦ χρυσὴν τὴν γλῶτταν ἔχοντος Ἁγίου Ἰωάννου, τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, καθὼς καὶ μετὰ τῶν ὑπολοίπων Ἁγίων οἵτινες ἐφαίνοντο εἰς τὸ ὅραμα τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου δορυφοροῦντες τὸν Χρυσόστομον, ὁποῖα λέτε ὅτι θὰ ἦτο ἡ συνέχεια, ἡ ἔκβασις καὶ ἡ κατάληξις τῆς ἐνεργείας αὐτῆς; Τί νομίζετε ὅτι θὰ ἔπρατον, ἡ Θεοτόκος καὶ μήτηρ ἁπάντων τῶν Χριστιανῶν, ὁ χρυσόλαλος Ἰωάννης, καθὼς καὶ οἱ ὑπόλοιποι Ἅγιοι; Μήπως θὰ τοὺς ἐπέτρεπον νὰ εἰσέλθωσι πρὸς συνεκκλησιασμὸν μετ᾿ αὐτῶν εἰς ἐκεῖνον τὸν Θεῖον Ναὸν; Λέτε νὰ ἐδέχοντο ποτὲ νὰ ἵστανται ἐκεῖ μέσα καὶ οἱ αἱρετικοὶ συμπροσευχόμενοι μετ᾿ αὐτῶν ἢ θὰ τοὺς ἤλεγχον σφοδρώτατα διώκοντες ἄμεσα αὐτοὺς ἔξω τοῦ οὐρανίου ἐκείνου Ναοῦ; Μήπως θὰ ἔπρατον ὡς οἱ ὀγδοῆτες πράτουν σήμερον εἰς τὰς ἐνορίας των; Καὶ ἂν οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ δὲν τοὺς ἐπέτρεπον κᾂν νὰ εἰσέλθωσιν εἰς τὸν Ναὸν ἐκεῖνον καὶ τοὺς ἤλεγχον διὰ τὴν πλάνην καὶ βλασφημίαν τῆς ἀσεβείας των, ἆρα γε οἱ Ὀρθόδοξοι τῇ σήμερον, οἱ θέλοντες ζῆν ὡς ὁμόδοξοι καὶ ὁμότροποι ἐκείνων τῶν ἐν οὐρανῷ Ἁγίων, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ πράτωσι τὰ ἴδια παρομοίως καὶ εἰς τὴν ἐπιγείαν αὐτὴν ζωὴν των; Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐργάζωνται τὴν ψυχικὴν των σωτηρίαν μὲ τοιοῦτον τρόπον ὣς τε νὰ περιμένωσι ἐν τῇ ἐξόδῳ τῆς ἁμαρτωλῆς των ψυχῆς νὰ τοὺς ἔχωσι πρεσβευτὰς, βοηθοὺς καὶ μεσίτας πρὸς Κύριον; Ἐᾲν, ἐπιθυμῶσι νὰ τοὺς συναντήσωσιν εἰς τὸν οὐρανὸν, νὰ τοὺς ἔχωσι φίλους καὶ συμπαραστάτας, νὰ λάβωσι βραβεῖα καὶ τιμὰς ἐξ αὐτῶν ὡς συναγωνισταὶ γνήσιοι, δὲν θὰ ἔπρεπε λέγομεν νὰ πράξωσι παρομοίως;
Λοιπὸν, σήμερον (δι' ὅλα τὰ προαναφερόμενα κρίσιμα ζητήματα, ἅτινα ἀφορῶσι τὴν ψυχικὴν σωτηρίαν ὅλων), τὰ ἐκκλησιάσματα, τὸ ποίμνιον δηλαδὴ τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ συνάγεται εἰς τὰς ἀπανταχοῦ ἐνορίας τῆς Ἐκκλησίας, τί κάμνωσι; Προβαίνομεν εἰς τὴν ἐρώτησιν αὐτὴν διότι εἴμεθα ἀδύναμοι νὰ φαντασθῶμεν εἰς τὸ ἀνωτέρῳ παράδειγμα ἕναν Ἅγιον Κύριλλον ἔπειτα ἀπὸ τοιαύτην παίδευσιν νὰ συνεχίζῃ τὴν λανθασμένην προηγουμένην πρακτικήν του. Ἐξάλλου τὸ ἴδιον ἀκριβῶς μετ' ἐκείνου πιστεύομεν ὅτι θὰ ἔκαμνε ὅποιος δήποτε μὲ ἐπιμέλεια καὶ σπουδὴ φροντίζει νὰ πράτῃ τὰ θεάρεστα καὶ ψυχωφελή.
Τέλος πάντων, τὰ ἐκκλησιάσματα αὐτὰ δὲν ἐκατηχήθησαν διόλου; Δὲν ἐδιδάχθησαν, δὲν ἤκουσαν, οὔτε ἔμαθον πώποτε, ὅτι κατὰ τὴν Λειτουργικὴν τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας εἰς κάθε ἀναίμακτον θυσίαν παρίστανται ἅπασαι αἱ τάξεις τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων καὶ ὅλοι αὐτοὶ οἱ προαναφερόμενοι Ἅγιοι μετὰ τῆς Κυρίας Θεοτόκου; Ἀγνοοῦσι ὅτι τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ὅπως καὶ εἰς κάθε γενομένην ἱερὰν ἀκολουθίαν καὶ χριστιανικὴν τελετὴν ἥτις γίνεται εἰς ὀρθόδοξον Ἱερὸν Ναὸν καὶ ὑπὸ Ὀρθοδόξου Λειτουργοῦ παρίσταται ἡ ἰδία ἡ Ἁγία Τριάς; Μήπως δὲν γνωρίζουσιν ὅτι ἡ θεία λειτουργία εἶναι κοινωνία ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων, κοινωνία τῶν προαπελθόντων ἀπ' αὐτὴν τὴν ζωὴν Ἁγίων μετὰ τῶν ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ ἀκόμη Ἁγίων; Κάμνομεν δὲ τὰς ἄνωθεν ἐρωτήσεις ὁρῶντες συνεχῶς νὰ εἰσέρχωνται αἱρετικοὶ ἐντὸς τῶν Ναῶν καὶ οὐδεὶς ἐκ τῶν λαϊκῶν ν᾿ ἀντιδρᾷ.
Ἔστω οἱ Ποιμένες ἆρα γε δὲν ἀναγιγνώσκουσιν αὐτὸ τὸ παράδειγμα ἀπὸ τὸν βίον τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου; Διὰ τί ἐπιτρέπουσι τὴν εἴσοδον τῶν μιαρῶν αἱρετικῶν ἐντὸς τοῦ Ὀρθοδόξου Ναοῦ, ἀφήνοντες αὐτοὺς νὰ πατοῦν εἰς τοὺς λατρευτικοὺς χώρους τῆς καθαρᾶς ἀπὸ αἱρέσεις Ἐκκλησίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐπιτρέποντες τὴν κοινωνίαν φωτὸς καὶ σκότους, τὸν συγχρωτισμὸν πιστῶν μετὰ ἀπίστων, τὴν μεῖξιν τῶν ἀμείκτων, μὴ σεβόμενοι οὔτως οὔτε καὶ οἱ ἴδιοι τὸν ἱερὸν χῶρον τοῦ Ναοῦ;
Ἡ ὁπισθάμβωνος εὐχὴ (ἥν καὶ αὐτοὶ οἱ ἵδιοι ἐκφωνοῦσιν) ἀναφέρει: ''...ἁγίασον τοὺς ἀγαπῶντας τὴν εὐπρέπειαν τοῦ οἴκου σου'', ἀφοῦ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τὰ πάντα γίνονται ''εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν''.
Ὁπότε, ἀφοῦ τάξις καὶ εὐπρέπεια ἐπικρατεῖ εἰς τὰ ἐπουράνια τάγματα τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων, τάξις καὶ εὐπρέπεια πρέπει νὰ ἐπικρατῇ καὶ εἰς τοὺς θέλοντας νὰ ζήσωσιν ὡς ἀσώματοι Ἄγγελοι ἐδῶ εἰς τὴν γῆν Ὁρθοδόξους Χριστιανούς.
Τί μέρος λοιπὸν ἔχωσιν οἱ ἄπιστοι αἱρετικοὶ μετὰ τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας;
Διὰ ποῖον λόγον εἰς τὰς ἡμέρας ἡμῶν οἱ θρησκευόμενοι δὲν σπεύδουσι μετὰ χαρᾶς πολλῆς νὰ ὁμοιάσωσιν εἰς τοὺς Ἁγίους, κάμνοντες ὑπακοὴν εἰς τὴν αὐτῶν διδασκαλίαν, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως ἀρέσκονται νὰ κάμνωσιν ὑπακοὴν εἰς ''ἐντάλματα ἀνθρώπων''; Διὰ τί μὲ τὸσην εὐκολίαν παραβιάζουσιν ἀποφάσεις οἰκουμενικοῦ κύρους χωρὶς νὰ σκέπτωνται συνάμα καὶ τὰ φρικτὰ ἐκεῖνα τῆς Ἐκκλησίας ἐπιτίμια ποὺ ἤδη συζητημένα, ἀποφασισμένα καὶ γεγραμμένα εἰς τὰς Ἁγίας Συνόδους ὑπὸ θεοφόρων ἀνδρῶν, ἐπικάθονται ἀσφαλῶς ἐπὶ τῶν ἀθετούντων τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον ἐκφράζεται ἀλαθήτως διὰ μέσου τῶν Ἱερῶν Κανόνων;
Λέγει τὸ Ἅγιον καὶ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον ὅτι εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς: Ὁ ἀκούων ὑμῶν (ἀπευθυνόμενος εἰς τοὺς Ἀποστόλους ἀλλὰ καὶ διαχρονικῶς εἰς τοὺς μετ᾿ αὐτῶν διαδόχους) ἐμοῦ (τοῦ Χριστοῦ) ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς (αὐτὸς δηλαδὴ ποὺ δὲν παραδέχεται καὶ δὲν ἐφαρμόζει τὴν διδασκαλίαν καὶ νομοθεσίαν ἥν παρεδώκατε ὑμεῖς οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ μετέπειτα διάδοχοι ὑμῶν μεγάλοι Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ φωστῆρες τῆς οἰκουμένης, ὡς τινες ὅπου λέγουσι τῇ σήμερον ὅτι ὁρισμένοι Ἱεροὶ Κανόνες πλέον δὲν δύνανται νὰ ἐφαρμοσθῶσιν) ἐμὲ (τὸν Χριστὸν) ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με (Θεὸν Πατέρα).
Ὅστις λοιπὸν δὲν μένει εἰς τὴν θεοπαράδοτον ἐκκλησιαστικὴν διδασκαλίαν (εἰς τὴν φυλακὴν δηλαδὴ πασῶν τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἤτοι τῶν Κανόνων τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Κανόνων τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῶν Κανόνων ἐκείνων τῶν ἐπικυρωμένων ὑπὸ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διαφόρων μικρῶν καὶ τοπικῶν Ἁγίων Συνόδων, καὶ μερικῶν ἄλλων ἐπικυρωμένων ὑπὸ Οἰκουμενικῆς Συνόδου Κανόνων διαφόρων Ἁγίων Πατέρων, Κανόνων λέγω οἵτινες συμφωνοῦσι καὶ μὲ τὰ λοιπὰ ἔθη τῆς ἐγγράφου καὶ ἀγράφου Ἱερᾶς Παραδόσεως) ἀλλὰ θέλει ν᾿ ἀκολουθῇ ἀπηγορευμένας ψευδο-οικονομίας καὶ ἐφευρήματα ἀλλότρια παντελῶς τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδασκαλίας οὖτος κινδυνεύει τὰ μέγιστα, ὡς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τῆς ἀπείρου δόξης διαβεβαιοῖ παραπάνω.
Ἐκτὸς δὲ τῶν ἄλλων, ἂς ἐνθυμῆται πάντοτε καὶ τὸν λόγον τοῦ Χριστοῦ ''ὅς ἐὰν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὔτως τοὺς ἀνθρώπους ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν''.
Καλὸν μάλιστα εἶναι νὰ ἐρευνήσῃ κιόλας τὴν ἑρμηνείαν τῆς λέξεως ''ἐλάχιστος'' τῆς πιὸ πάνω φράσεως ἐν τῇ ἁγιοπατερικῇ γραμματείᾳ ἔχων μάλιστα κατὰ νοῦν πὼς ὁ Κύριος ἐδῶ, ἂν καὶ ἀπαγορεύῃ ἀσφαλῶς τὴν λῦσιν ὅλων τῶν ἐντολῶν Του, ἐστιάζει λεκτικὰ τὴν ἀναφοράν Του κυρίως εἰς τὰς πολὺ μικρὰς ἐντολὰς, δίδων ἔμφασιν εἰς τὸν λόγον του μὲ τὸ νὰ λέγῃ ''τῶν ἐλαχίστων'', τοῦτο δὲ ἵνα ἐννοήσωμεν ἡμεῖς πόσον περισσότερον θὰ ἰσχύσωσι τὰ αὐτὰ ἢ καὶ ἀκόμη χειρότερα ἐπιτίμια διὰ τὴν λῦσιν ἄλλων πιὸ σοβαρῶν καὶ μεγαλυτέρων ἐντολῶν, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι αὗται αἵτινες ἀφοροῦσιν τὸν συγχρωτισμὸν, τὸν συνεκκλησιασμὸν καὶ τὴν συμπροσευχὴν τῶν πιστῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μετὰ τῶν ἀπίστων αἱρετικῶν.
Π. Μ. Μ. Β.
Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011
Κάθε ἐλπίδα εἰς σὲ ἔχω Πανάμωμε, διὸ εὔχομαι ὅπως εὕρωμεν ἅπαντες τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ διὰ τῶν ἰδικῶν σου μεσιτειῶν καὶ ἰκεσιῶν ὅπως καὶ διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἱωάννου, τοῦ Ὁσίου Βαρσανουφίου τοῦ Μεγάλου, τοῦ Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου τοῦ Μυροβλύτου, καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Τυρνάβου κ.κ. Φιλοθέου.
Related Posts