Η Εκκλησία προσεύχεται για όλο τον κόσμο, αλλά τελεί τη Θεία Λειτουργία μόνο για τους πιστούς.
Επάνω στη γη κάθε μέρα γίνεται ένα έργο, το πιο μεγάλο, το πιο σπουδαίο και το πιο ιερό έργο που μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι.
Είναι η Θεία Λειτουργία, η συνέχιση του μυστικού δείπνου που έκανε ο Χριστός με τους μαθητές του. 1
Οι άνθρωποι μπορούν να κάμουν πολλά και σπουδαία έργα, μα τίποτε περισσότερο και πιο σημαντικό από τη Θεία Λειτουργία.
Αυτό είναι ένα και μοναδικό προνόμιο που έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους, γιατί ούτε οι άγγελοι μπορούν να τελέσουν την Θεία Λειτουργία.
Στην Θεία Λειτουργία οι άγγελοι συνεργάζονται με τους ανθρώπους. 2
Λειτουργία θα πει δημόσιο έργο, δηλαδή έργο για το λαό, το λαό του Θεού. 3
Η Εκκλησία προσεύχεται για όλο τον κόσμο, αλλά τελεί τη Θεία Λειτουργία μόνο για τους πιστούς. 4
“Υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών”.
Η Εκκλησία είναι ο λαός του Θεού, και επομένως η Θεία Λειτουργία, σαν δημόσιο έργο, γίνεται για το λαό του Θεού από τον ίδιο το λαό. 5
Γιατί δεν λειτουργούν μόνοι τους ούτε μυστικά οι ιερείς της Εκκλησίας, αλλά κάθε φορά ο λαός του Θεού με τους ιερείς του τελούν τη Θεία Λειτουργία. 6
Όταν λέμε λαός του Θεού, δεν εννοούμε χωριστά τους λαϊκούς και κληρικούς, αλλά και τους λαϊκούς και τους κληρικούς. Όλοι μαζί και λαϊκοί και κληρικοί είμαστε ο λαός του Θεού. 6
Δεν είναι εύκολο να πούμε τι είναι η Εκκλησία, το καταλαβαίνουμε όμως και το ζούμε αυτό το πράγμα, όταν τελούμε τη Θεία Λειτουργία.
Όταν είμαστε μέσα στο ναό και γίνεται η θ. Λειτουργία, εμείς δεν παρακολουθούμε απλώς σαν θεατές ό,τι γίνεται, αλλά είμαστε όλοι εμείς που λειτουργούμε. 7
Εμείς είμαστε ο λαός του Θεού, κι εμείς τελούμε τη Θεία Λειτουργία, με τους λειτουργούς της Εκκλησίας, που με τη χειροτονία έχουν τη χάρη της ιερωσύνης. 7
Γι’ αυτό όλες οι ευχές κι όλοι οι ύμνοι της Θεία Λειτουργίας είναι γραμμένοι έτσι που φαίνεται πως δεν λειτουργεί μόνος ο ιερέας, αλλά όλοι οι χριστιανοί που είναι μέσα το ναό. 8
“Του Κυρίου δεηθώμεν” λέγει ο διάκονος και “Πρόσχωμεν”, και το λέει για όλο το λαό, γιατί όλοι είμαστε η Εκκλησία κι όλοι μαζί τελούμε τη Θεία Λειτουργία. 8
...................................................................................................................................................................
Σημείωσις ἐκ τῆς διαχειρίσεως τοῦ ἱστολογίου: Ἡμεῖς ἐτονίσαμε καὶ ὑπογραμμίσαμε μόνον τὰ σημεῖα ἐκεῖνα ἅτινα θεωρήσαμε πὼς χρήζουν ἐπισημάνσεως μέσ᾿ ἀπ᾿ ὅλον τὸ κείμενον, εἶναι αὐτὰ ποὺ φαίνονται μὲ πλάγια γράμματα, καὶ ἐπεξηγοῦνται κάτωθεν μὲ τὴν ἀνάλογον φυσικὰ ἀρίθμησιν.
1. Ὁ Χριστὸς τὸν μυστικὸν δεῖπνον δὲν τὸν ἐτέλεσεν οὔτε μετὰ Σαμαρειτῶν οὔτε μετὰ ἐθνικῶν (εἰδωλολατρῶν) οὔτε μετὰ Φαρισαίων (αἱρετικῶν τῆς ἐποχῆς Του) ἀλλὰ τὸν ἐτέλεσεν μετὰ τῶν πιστῶν εἰς Αὐτὸν μαθητῶν Του, διὸ καὶ εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν, ὡς συνέχειαν τρόπον τινα ἐκείνου τοῦ μυστικοῦ δείπνου, συμφώνως τοῖς ἱεροῖς κανόσι δύνανται νὰ μετέχουν μόνον βεβαπτισμένοι Ὁρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ οὐχὶ παρασυνάγωγοι, σχισματικοὶ, αἱρετικοὶ, ἀλλόθρησκοι, κ.λπ.
Ἡ Ναοδομία τοῦ χριστιανικοῦ ναοῦ περιλαμβάνει τρία μέρη:
α) Τὸ Ἱερόν, ἤτοι ἅγιον τόπον διὰ τὸ ἱερατικὸν τάγμα μόνον.
β) Τὸν κυρίως Ναὸν, τὸν χῶρον δηλαδὴ κάτω ἀπὸ τὸν πολυέλεον, ἓν μέρος μόνον διὰ τοὺς ἔχοντας τὸ ἅγιον βάπτισμα καὶ τὸ ἅγιον χρίσμα ἀγωνιζομένους πιστοὺς Χριστιανούς.
γ) Τὸν Νάρθηκα ἢ Πρόναον ἢ Ἐσωνάρθηκα, διὰ τὰς διαφόρους τάξεις τῶν Κατηχουμένων.
Ἔχομεν δηλαδὴ χῶρον διὰ τὸ Ἱερατεῖον, τοὺς Πιστοὺς, καὶ τοὺς Κατηχουμένους, ποὺ εἶναι ὅλοι ὁμόπιστοι, αἱ δύο τάξεις τετελειωμέναι ἀσφαλῶς, καὶ ἡ τρίτη ἀτελὴς ὡς ἀναμένουσα τὸ ἅγιον φώτισμα.
Χῶρος διὰ ἀλλοδόξους-κακοδόξους αἱρετικοὺς, πεπλανημένους σχισματικοὺς, ἀλλοθρήσκους, ἀθέους, κ.λπ. δὲν προβλέπεται εἰς τὴν χριστιανικὴν ναοδομίαν.
2. Οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἀσφαλῶς συνεργάζονται μόνον μὲ ἀνθρώπους ποὺ εἶναι Πιστοὶ, ἤτοι μὲ Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς, καὶ οὐχὶ μὲ αἱρετικούς.
Ἡ Θεία Λειτουργία ὡς μία ἔνωσις ἐπιγείων μετὰ ἐπουρανίων, μία ἔνωσις τοῦ ἐν οὐρανῷ σωθέντος τμήματος τῆς Ἐκκλησίας μετὰ τοῦ ἐν τῇ γῇ εἰσέτι ἀγωνιζομένου τμήματός Της, εἶναι μία ἕνωσις εἰς τὴν ὁποίαν δὲν μπορεῖ νὰ μετέχει κανένα αἱρετικὸν πρόσωπον, ἀφοῦ μὲ τὰ θεϊκὰ καὶ ἐπουράνια οὐδεὶς αἱρετικὸς δύναται νὰ ἐπικοινωνῇ καὶ ἀφοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ οὐδεὶς αἱρετικὸς δύναται νὰ ἀνέβῃ καὶ νὰ εἰσέλθῃ.
Οἱ αἱρετικοὶ ἐξάλλου βρίσκονται εἰς τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα ποὺ σημαίνει χωρισμὸς ἐκ Θεοῦ. Ὅταν φυσικὰ λέμε πὼς οἱ αἱρετικοὶ ἔχουν τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα ἂν δὲν μετανοήσουν σημαίνει ἀσφαλῶς πὼς ὄχι μόνον δὲν θὰ ἔχουν μετὰ τοῦ Ἁγίου Θεοῦ καμμίαν σχέσιν μετὰ τὸν θάνατόν τους ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ζωὴν δὲν δύνανται νὰ ἔχουν σχέσιν μὲ τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ποὺ ὑπηρετοῦν πιστὰ τὸν Θεὸν, πόσο μᾶλλον νὰ μετέχουν εἰς τὴν λειτουργικὴν καὶ λατρευτικὴν ἐκείνων σύναξιν, ἀφοῦ οἱ Πιστοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ λατρεύουν τὸν Τριαδικὸν Θεὸν ἐνῷ οἱ αἱρετικοὶ τὸν πατέραν των τὸν διάβολον. Πῶς δύνανται λοιπὸν οἱ μὲν νὰ δέχωνται τοὺς δὲ εἰς τοὺς Ναούς των, εἰς κοινὴν λατρείαν τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ, ἐφ᾿ ὅσον ἐκεῖνοι εἶναι ἀβάπτιστοι, μολυσμένοι, καὶ ἀποξενωμένοι ἤδη διὰ τοῦ ἀναθέματος ἐκ Θεοῦ;
3. Ἡ θεία λειτουργία εἶναι λοιπὸν κάτι ποὺ γίνεται διὰ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ μόνον δι᾿ αὐτὸν, οὐχὶ καὶ διὰ αἱρετικούς, εἰς τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς ἡ εἴσοδος εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν τῶν Χριστιανῶς καθὼς καὶ ἡ παραμονή των εἰς τὴν θείαν λειτουργίαν.
4. Ἂν ἡ Ἐκκλησία τελοῦσε τὴν θείαν λειτουργίαν Της καὶ διὰ ἑτεροδόξους αἱρετικοὺς θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς παρεῖχε καὶ τὴν δυνατότητα συμμετοχῆς των εἰς τὰ ἅγια μυστήριά Της, κάτι φυσικὰ ποὺ ὅλοι μας γνωρίζουμε πὼς ἀπαγορεύεται νὰ γίνῃ, ἐφ᾿ ὅσον κατὰ τοὺς ἱεροὺς καὶ θεοπνεύστους Κανόνας δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε κἂν ἡ εἴσοδός των εἰς οἰονδήποτε χριστιανικὸν Ναόν.
5. Ἐφ᾿ ὅσον ἡ θεία λειτουργία τελεῖται ἀπ᾿ ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς ἀνωτάτους καὶ κατωτάτους Κληρικοὺς, Ἱερατικοὺς καὶ κοσμικοὺς, ἀπ᾿ ὅλους γενικὰ τοὺς συναγμένους καὶ βαπτισμένους Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς εἰς μίαν ἐνορίαν, εἶναι θεολογικὰ καὶ λειτουργικὰ παράνομον, ἀπρεπὲς, ἀσεβέστατον ἀλλὰ καὶ ἀδιανόητον, νὰ συμμετέχουν ἄνθρωποι ἀβάπτιστοι ποὺ ὄχι ἁπλὰ Πιστοὶ δὲν εἶναι ἀλλὰ καὶ ἀποξενωμένοι ἐντελῶς τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ φοβεροῦ ἀναθέματος!
Θὰ λατρεύσουν πρεπόντως τὸν τρισάγιον Θεὸν ὅσοι εἶναι παντελῶς χωρισμένοι ἐξ Αὐτοῦ;
Ἕνα ποίμνιον παρδαλὸν, ἀποτελούμενον ἀπὸ ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ ἀνθρώπους τοῦ διαβόλου, θὰ ἀναπέμψῃ εὐχαριστίας, δοξολογίας, ἰκετηρίους εὐχὰς καὶ αἰτήσεις εἰς τὸν Θεόν; Ἆρα γε, δύναται νὰ ἀνέβῃ ἡ κοινὴ προσευχή τέτοιου συναγμένου πλήθους πάνω ἀπὸ τὰ κεραμίδια τοῦ Ναοῦ;
6. Ἐπειδὴ λοιπὸν ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἤτοι οἱ Ἱερωμένοι μετὰ τῶν κοσμικῶν ποὺ ἔχουν συναχθεῖ εἰς τὸν Ναὸν, τελοῦν ἀπὸ κοινοῦ μαζὶ τὴν θείαν λειτουργίαν, οἱ λαϊκοὶ καὶ οἱ Ἱερεῖς των, δι᾿ αὐτὸν τὸν λόγον ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς ἡ παρουσία-συμμετοχὴ αἱρετικῶν εἰς τὴν θείαν λατρείαν ἀφοῦ οἱ αἱρετικοὶ δὲν ἀνήκουν εἰς τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ εἰς τὸν λαὸν τοῦ διαβόλου, καὶ ἀνάμεσα εἰς τὰ δύο τοῦτα δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ ἀσφαλῶς οὐδεμία κοινωνία.
7. Δι᾿ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγον ὅλοι ὅσοι εὐρίσκονται ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς θείας λειτουργίας διὰ τῆς συμμετοχῆς των μὲ ἐξωτερικὰ σχήματα εἰς τὴν λειτουργικὴν ἐξέλιξιν τῆς θείας λατρείας, μὲ τὴν ἀνταπόκρισίν των εἰς τὰ κελεύσματα τῶν Ἱερέων, καθὼς καὶ τὴν ἀκρόασιν τῶν θείων λόγων καὶ τὴν προσευχήν των, συμμετέχουν ἅπαντες εἰς τὰ τελούμενα.
Εἰς τὴν λατρευτικὴν ζωὴν τῶν Ὀρθοδόξων ὅμως ὑπάρχει ἀπαγορευτικὸν συμμετοχῆς ἀνθρώπων εὐρισκομένων ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἀθέων, ἀλλοθρήσκων, κι αἱρετικῶν, οἵτινες κατ᾿ οὐσίαν πρέπει νὰ εὐρίσκωνται εἰς κατάστασιν πλήρους ἀκοινωνησίας πνευματικῆς διὰ τοὺς Ὀρθοδόξους.
Μὲ τὴν συμμετοχήν των ὅμως εἰς τὴν θείαν λατρείαν αὐτῶν ἐπιφέρουν εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους αὐτοὺς τὰς ποινὰς ἅτινας ἔχει ὀρίσει ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διὰ τοὺς συμπροσευχομένους μετὰ ἀτόμων ἐκτὸς Ἐκκλησίας.
Αὐτὸς εἶναι καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς βασικοὺς λόγους ποὺ ἡ παρουσία τῶν αἱρετικῶν εἰς τὴν λατρείαν τῶν Χριστιανῶν εἶναι παντελῶς ἀπηγορευμένη.
Ἄλλοι λόγοι διὰ τοὺς ὁποίους ἀπαγορεύεται τὸ τοιοῦτον εἶναι ἱεραποστολικοὶ, καθὼς πῶς μπορεῖς νὰ πείσῃς ἕναν αἱρετικὸν ἢ ἕναν ἀλλόθρησκον ὅτι δίχως νὰ τὸ κατανοῇ ὑπηρετεῖ τὸν διάβολον, καὶ αὐτὸν λατρεύει, ἆρα καὶ πρέπει νὰ παύσῃ τὴν παραμονήν του εἰς τὴν αἵρεσιν ἢ τὴν δαιμονοθρησκείαν του, καὶ πρέπει νὰ προσέλθῃ ταχέως εἰς τὴν μίαν καὶ μοναδικὴν Ἐκκλησίαν ποὺ λατρεύει ὀρθῶς τὸν Θεὸν, ὅταν σὲ ἔχει δεῖ νὰ συμπροσεύχεσαι μαζί του προηγουμένως, ἀφήνοντάς τον νὰ πιστεύῃ ὅτι σὺ καὶ αὐτὸς δύνασθε νὰ ἐπιτύχετε τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν σας; Πὼς νὰ σὲ πιστεύσῃ ὅταν σὲ βλέπει νὰ τοῦ παρέχῃς ἁγιάσματα τῆς Ἐκκλησίας ἐνῷ αὐτὸς εἶναι ἀμύητος, ἀβάπτιστος, μεμολυσμένος, κακόδοξος, καὶ χίλια δύο ἄλλα; Ποιὲς τόσον μεγάλες διαφορὲς βλέπει ἀνάμεσα σὲ σένα καὶ αὐτόν;
Ἐν τέλει, ἂν τὸ καλοσκεφθοῦμε, τὸ νὰ μὴ λέγῃ ὁ Ὀρθόδοξος εἰς τὸν αἱρετικὸν, πάντοτε μὲ εὐγένειαν, ταπείνωσιν, καὶ ἀγάπην, πὼς ἀναμεταξύ τους ὑπάρχει οὐσιώδης διαφορὰ, ἀλλὰ νὰ ἀφήνει ὁ μὲν τὸν δὲ εἰς τὴν ἀγνωσίαν καὶ πλάνην, ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς εἶδος κακίας καὶ ἐμπαθείας.
8. Ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ ποὺ εἶναι μέσα εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν λαμβάνουν μέρος εἰς τὴν τέλεσιν τῆς θείας λατρείας. Δὲν λειτουργεῖ μόνον ὁ Ἱερέας, ὅπως πεπλανημένως νομίζουν κάποιοι, ἀλλὰ καὶ ὁ κάθε πιστὸς ποὺ εὐρίσκεται ἐκείνην τὴν ὥραν ἐντὸς τοῦ Ναοῦ. Νὰ λοιπὸν γιατί δὲν πρέπει νὰ παρίστανται αἱρετικοὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἱερῶν συνάξεων τῆς ὁμηγύρεως τῶν Πιστῶν.
Ἐξάλλου, ὑπῆρχον τάξεις καὶ τάξεις Κατηχουμένων, ἀναλόγως τὴν πρόοδον καὶ τὴν γνῶσιν ἐκάστου, καὶ ἀμύητοι δὲν ἠδύναντο νὰ παρίστανται καὶ νὰ μαθαίνουν τὸ ὅτι δήποτε γύρω ἀπὸ τὴν θρησκείαν τῶν Χριστιανῶν καὶ τὴν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας, διὰ πολλοὺς καὶ διαφόρους λόγους.
Π. Μ. Μ. Β.
Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2019
Κάθε ἐλπίδα εἰς σὲ ἔχω Πανάμωμε, διὸ εὔχομαι ὅπως εὕρωμεν ἅπαντες τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ διὰ τῶν ἰδικῶν σου μεσιτειῶν καὶ ἰκεσιῶν ὅπως καὶ διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἱωάννου, τοῦ Ὁσίου Βαρσανουφίου τοῦ Μεγάλου, τοῦ Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Ματθαίου τοῦ Μυροβλύτου, καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Τυρνάβου κ.κ. Φιλοθέου.
Related Posts